بررسی رابطه طراحی فضاهای همنشینی نوجوانان با چالش های امنیت و کنترل (بوستان نوبهار کرمانشاه)

طراحی فضاهای همنشینی نوجوانان در پارک های شهری نیازمند تعادل ظریفی میان استقلال طلبی این گروه سنی و حفظ امنیت و نظارت پذیری فضا است. با این حال پژوهش های پیشین نشان می دهند که در بسیاری از پارک های ایران، فقدان طراحی هدفمند برای نوجوانان آنان را به فضاهای پنهان و ناامن سوق می دهد. بوستان نوبهار کرمانشاه به عنوان یکی از پارک های پرمراجعه، با چنین چالشی روبه رو است و بررسی های میدانی بیانگر آن است که الگوهای رفتاری نوجوانان در این بوستان تحت تاثیر مستقیم ضعف های کالبدی شکل گرفته است. تحلیل وضع موجود نشان می دهد که چهار عامل پوشش گیاهی متراکم و مسدودکننده، دید، نورپردازی ناقص و تک سطحی، مبلمان خطی و نامناسب برای تعاملات گروهی، و فقدان قلمروهای نیمه عمومی تعریف شده علل اصلی کاهش امنیت و کنترل ناپذیری فضا هستند. در ادامه با تطبیق این وضعیت با استانداردهای طراحی امن راهکارهای عملی شامل مدیریت دید و منظر از طریق هرس و بازچینی پوشش گیاهی، طراحی نورپردازی هدفمند و چندسطحی، ایجاد قلمروهای نیمه عمومی با مرزهای بصری شفاف و به کارگیری مبلمان مدور و انعطاف پذیر برای تقویت نظارت طبیعی ارائه شده است. این راهکارها می توانند ضمن پاسخ به نیازهای اجتماعی نوجوانان، امنیت بوستان نوبهار را برای تمامی شهروندان ارتقا دهند و الگویی برای طراحی سایر فضاهای مشابه باشند.

کلیدواژه ها:

طراحی فضا ، هم نشینی ، نوجوانان ، امنیت ، کنترل ، بوستان نوبهار