مقایسه اثربخشی دو مداخله خاطره پردازی ساختاریافته و بازسازی شناختی بر کاهش احساس گناه و بهبود سازگاری پس از فقدان ناگهانی

هدف از این پژوهش، مقایسه اثربخشی دو پروتکل مداخله ای «خاطره پردازی ساختاریافته» و «بازسازی شناختی» بر کاهش احساس گناه بازماندگان و بهبود سازگاری پس از فقدان ناگهانی بود. این مطالعه به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و مرحله پیگیری یک ماهه اجرا شد. جامعه آماری شامل بزرگسالان داغدار ساکن شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که عزیز درجه یک خود را به صورت ناگهانی از دست داده بودند. از این جامعه، ۹۰ نفر به صورت دردسترس انتخاب و پس از همتاسازی اولیه، به صورت تصادفی در سه گروه (هر گروه ۳۰ نفر) جایگزین شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس احساس گناه بازماندگان (SGS)، پرسشنامه محقق ساخته سازگاری پس از فقدان (GAQ) و پرسشنامه جمعیت شناختی بود. گروه های آزمایش به ترتیب تحت ۸ جلسه مداخله گروهی خاطره پردازی ساختاریافته و بازسازی شناختی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها نشان داد هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل، به طور معناداری منجر به کاهش احساس گناه و افزایش سازگاری پس از فقدان در مرحله پس آزمون و پیگیری شدند (۰٫۰۱>p). با این حال، بین اثربخشی دو مداخله در هر دو متغیر، تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (۰٫۰۵فقدان ناگهانی محسوب می شوند و انتخاب بین آن ها می تواند بر اساس ترجیح درمانگر و ویژگی های مراجع صورت پذیرد.

کلیدواژه ها:

فقدان ناگهانی ، احساس گناه بازماندگان ، سازگاری پس از فقدان ، خاطره پردازی ساختاریافته ، بازسازی شناختی