رابطه خودبازداری و بنیان های اخلاقی با گرایش به دین داری در نوجوانان

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین خودبازداری و بنیان های اخلاقی با گرایش به دینداری در نوجوانان بود. پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی می باشد. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مدارس متوسطه دوره دوم ناحیه ۲ مشهد در نیمسال دوم ۱۴۰۴ بودند. جامعه آماری ۲۸۰۰ نفر می باشند که با استفاده از جدول مورگان تعداد ۳۲۴ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل: پرسشنامه خودبازداری (۱۹۹۰)، پرسشنامه دینداری گلاک و استارک (۱۹۶۵) و پرسشنامه بنیان های اخلاقی (۲۰۰۷) بودند. برای آزمون فرضیه های پژوهش از روش تحلیل رگرسیون چندمتغیره با روش گام به گام و همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که خودبازداری، بنیان های اخلاقی قادر به پیش بینی گرایش به دینداری در نوجوانان می باشند. همچنین نتایج نشان می دهد که بین همه ابعاد (به غیر از وفاداری به گروه) و نمره کل بنیان های اخلاقی با گرایش به دینداری در سطح ۰.۰۱ رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. بدین معنی بین بنیان های اخلاقی و گرایش به دینداری در نوجوانان رابطه وجود دارد. همچنین میان همه ابعاد و نمره کل خودبازداری با گرایش به دینداری در سطح ۰.۰۱ رابطه مثبت و معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

خودبازداری ، بنیان های اخلاقی ، دین داری ، نوجوانان