نقشهای دستوری اسم در سه دستور زبان فارسی وحیدیان کامیار، خیامپور و حسن انوری

یکی از مباحث مهم در دستور زبان فارسی بررسی حالات و نقشهای اسم در ساختار جمله است. منظور از حالات و نقشهای اسم، وظیفه و عملی است که یک اسم در ساختار جمله ایفا می نماید. در این پژوهش به بررسی حالات اسم در دستور زبان فارسی وحیدیان کامیار، دستور خیام پور و دستور حسن انوری پرداخته شده است. دستورهای فوق حالات و نقشهای متعددی را برای اسم در ساختار جمله قائل هستند که از نظر تعداد با هم متفاوت اند. وحیدیان کامیار برای اسم نه نقش، خیام پور سیزده نقش و حسن انوری دوازده نقش را برای اسم ذکر نموده اند. اساسی ترین تفاوت و اختلاف نظر در کتب دستوری سه گانه فوق نامگذاری جزء مورد نیاز افعال نامیدن، خواندن، ساختن، شمردن و... است. افعال فوق برای تکمیل معنای خود علاوه بر فاعل و مفعول به جزء دیگری نیز نیاز دارند. خیام پور جزء مورد نیاز این گونه افعال را «متمم»، وحیدیان کامیار آن را «مسند» و حسن انوری آن را «تمیز» می نامد.

کلیدواژه ها:

دستور زبان ، فارسی ، اسم ، نقش دستوری اسم