جلوه های موعود زردشتی در شاهنامه ی فردوسی

انتظار ظهور منجی یکی از آرزوهایی است که بشر در طول تاریخ داشته است این آرزو هم در ادیان الهی و هم غیر الهی دیده می شود. در میان ایرانیان نیز از اعصار کهن تا به امروز اعتقاد به موعود و انتظار ظهور وی وجود داشته است مهمترین دین ایرانیان در دوره قبل از اسلام دین زردشتی است که موضوع مزبور در آن بسیار مهم و محوری بوده است. در این تفکر در سه هزاره ی پایانی آشوب هایی در عالم به پا می شود که برای ایجاد نظم الهی ظهور سه منجی رخ می دهد اوشیدر، اوشیدر ماه و در نهایت سوشیانس که ظهور سومی موجب نابودی نیروهای شر و برتری عناصر اهورایی در عالم می گردد موعود باوری در متون فارسی دوران اسلامی نیز نمود و ظهور و بروز یافته است؛ یکی از این متون شاهنامه فردوسی است. اگرچه در شاهنامه صراحتا به موضوع موعود اشاره نشده است ولی دوران ضحاک همان عصر آشوب آخرالزمانی و نبرد و حکومت سه شاه بزرگ پس از او؛ یعنی، فریدون، منوچهر و کیخسرو یادآور منجیان سه گانه ی زردشتی است. لازم به ذکر است که مهمترین این شاه منجیان کیخسرو است که پیروزی او بر افراسیاب یادآور نبرد بزرگ سوشیانس و برتری قطعی خیر بر شر است در باب موعود باوری در متون زردشتی تحقیقات متعددی صورت گرفته است، اما تا به اکنون در باب انعکاس آن در شاهنامه فردوسی پژوهشی انجام نشده است که این امر ضروری به نظر می رسد؛ لذا در این تحقیق با روش توصیفی - تحلیلی ابتدا موضوع موعود در دین زردشتی بررسی و سپس نمود آن در شاهنامه فردوسی تحلیل شده است.

کلیدواژه ها:

منجی ، اوشیدر ، اوشیدر ماه ، سوشیانس ، شاهنامه ی فردوسی