مقایسه تاثیر روش های استخراج آب گرم، اسید داغ، مایکروویو و آنزیمی بر بازده و ویژگی های ساختاری اولوان

سابقه و هدف: جلبک های سبز جنس اولوا، به ویژه گونه Ulva rigida، منابع غنی از پلی ساکارید سولفاته اولوان هستند که به دلیل خواص زیست فعالی و عملکردی منحصربه فرد، جایگاه ویژه ای در صنایع غذایی و دارویی یافته اند. مواد و روش ها: در این پژوهش، جلبک U. rigida از سواحل چابهار جمع آوری و پس از پیش تیمار، فرآیند استخراج با روش های مذکور انجام شد. پس از خالص سازی به روش سواگ و دیالیز، بازده استخراج , ...محاسبه گردید. یافته ها: نتایج نشان داد که روش آنزیمی با بازده ۴۰/۲۸ درصد به طور معنی داری کارآمدترین روش استخراج است، در حالی که روش آب گرم با ۶۷/۱۶درصد کمترین بازده را داشت. اولوان حاصل از روش آنزیمی حاوی ۷۳/۶۱ درصد کربوهیدرات، ۹۰/۱۷ درصد سولفات و تنها ۹۴/۱ درصد پروتئین بود. ظرفیت نگهداری آب و روغن اولوان به ترتیب g/g ۱۴/۳ و g/g ۶۷/۲ ثبت شد که کمتر از آلژینات تجاری بود. خواص امولسیون کنندگی و فوم زایی با افزایش غلظت تا ۴ درصد بهبود یافت. همچنین، حداکثر مهار رادیکال DPPH در غلظت mg/mL ۸ (۷۵/۷۷ درصد) مشاهده شد. به علاوه فعالیت ضدباکتریایی علیه E. coli بیشتر از S. aureus بود.نتیجه گیری: به طور کلی، استخراج آنزیمی به دلیل تخریب اختصاصی دیواره سلولی و حفظ گروه های عاملی سولفات و اسیدهای اورونیک، برترین روش برای تولید اولوان با کیفیت بالاست. با توجه به فعالیت های آنتی اکسیدانی و ضدمیکروبی قابل توجه، اولوان مستخرج از U. rigida پتانسیل بالایی برای استفاده به عنوان جایگزین طبیعی هیدروکلوئیدها و آنتی اکسیدان های سنتزی در فرمولاسیون های نوین صنعتی دارد.

کلیدواژه ها:

اولوان ، U. rigida ، امولسیون ، فوم ، آنتی اکسیدانی