حکمرانی هوش مصنوعی و تاثیر آن بر عدالت توزیعی در اقتصاد دانش بنیان

ورود بشر به عصر اقتصاد دانش بنیان و انقلاب صنعتی چهارم، هوش مصنوعی را به موتور محرکه تحولات اقتصادی تبدیل کرده است. این پژوهش با هدف تبیین رابطه میان حکمرانی هوش مصنوعی و عدالت توزیعی در اقتصاد دانش بنیان و با رویکردی آینده پژوهانه و تکیه بر مبانی جامعه شناسی اقتصادی انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی با رویکرد کیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای آینده محور است. داده ها با استفاده از نرم افزار MAXQDA و در قالب تحلیل مضمون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که داده ها به عنوان سرمایه جدید، نقش تعیین کننده ای در توزیع قدرت و ثروت دارند. مدل مفهومی پژوهش حاکی از آن است که حکمرانی هوش مصنوعی به عنوان متغیر میانجی، تاثیر اقتصاد دانش بنیان بر عدالت توزیعی را تعدیل می کند. شناسایی خلاهای حکمرانی (قانونی، نظارتی و اخلاقی) نشان داد که در صورت عدم اصلاح سازوکارهای تنظیم گری، هوش مصنوعی منجر به تمرکز ثروت، فرسایش طبقه متوسط و شکل گیری ساختار طبقاتی نابرابر (شکل ساعت شنی) خواهد شد. بر اساس نظریات جامعه شناسی اقتصادی، برای تحقق عدالت توزیعی، گذار از مالکیت خصوصی داده ها به سمت مالکیت مشترک و حکمرانی چندجانبه ضروری است. این مقاله به سیاست گذاران پیشنهاد می دهد تا با طراحی قوانین مالیاتی جدید و نهادهای نظارتی شفاف، از تهدیدات آینده علیه عدالت اجتماعی جلوگیری کنند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی هوش مصنوعی ، عدالت توزیعی ، اقتصاد دانش بنیان ، جامعه شناسی اقتصادی ، آینده پژوهی