فرا تحلیل نقش هوش مصنوعی در آینده زوج درمانی و خانواده درمانی: ابزارها، فرصت ها و ملاحظات اخلاقی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 20

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AICNF04_101

تاریخ نمایه سازی: 19 مهر 1405

چکیده مقاله:

این مقاله توصیفی-تحلیلی و مروری، به واکاوی عمیق و چندوجهی نقش نوظهور و تحول آفرین هوش مصنوعی (AI) در آینده حوزه زوج درمانی و خانواده درمانی می پردازد. با توجه به نفوذ فزاینده فناوری های هوشمند در تمامی ابعاد زندگی بشر، حوزه سلامت روان نیز در آستانه یک دگرگونی پارادایمی قرار گرفته است. هدف اصلی این پژوهش، شناسایی، طبقه بندی و تحلیل انتقادی ابزارها، فرصت ها و ملاحظات اخلاقی مرتبط با به کارگیری هوش مصنوعی در این حیطه تخصصی است. روش شناسی این مقاله مبتنی بر یک مرور نظام مند و فرا تحلیل مفهومی پژوهش های منتشر شده در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی و خارجی (نظیر Scopus, Google Scholar, SID, Magiran) در بازه زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۶ می باشد. یافته های کلیدی نشان می دهند که هوش مصنوعی پتانسیل عظیمی در زمینه هایی چون ابزارهای ارزیابی و تشخیصی هوشمند، تحلیل الگوهای ارتباطی زوجین، ارائه مداخلات درمانی شخصی سازی شده، دستیارهای درمانی مجازی (چت بات ها)، و آموزش و نظارت بر درمانگران دارد. این فناوری ها می توانند به افزایش دسترسی به خدمات، کاهش هزینه ها، و ارائه بینش های داده محور به درمانگران کمک شایانی نمایند. با این حال، این فرصت ها با چالش های اخلاقی و عملی قابل توجهی همراه هستند. مسائلی چون حریم خصوصی و امنیت داده ها، سوگیری های الگوریتمی، فقدان همدلی و شهود انسانی، مسئولیت پذیری در قبال خطاهای سیستم، و خطر کاهش مهارت های بالینی درمانگران از جمله مهم ترین دغدغه هایی هستند که باید به دقت مورد توجه قرار گیرند. این مقاله ضمن ترسیم چشم اندازی از آینده این حوزه، استدلال می کند که موفقیت در ادغام هوش مصنوعی با زوج درمانی و خانواده درمانی مستلزم ایجاد یک چارچوب اخلاقی-حقوقی مدون، توسعه الگوریتم های شفاف و منصفانه، و تاکید بر مدل های همکاری انسان-ماشین (Human-in-the-Loop) است که در آن، هوش مصنوعی به عنوان یک ابزار مکمل و توانمندساز در خدمت درمانگر انسانی عمل می کند، نه جایگزین آن. در نهایت، این پژوهش با شناسایی شکاف های تحقیقاتی موجود، مسیرهایی برای پژوهش های آتی پیشنهاد می دهد تا این حوزه نوپا به شکلی مسئولانه و اثربخش توسعه یابد.

نویسندگان

سحر ملک پور

گروه روانشناسی، واحد گچساران، دانشگاه آزاد اسلامی، کهکیلویه و بویر احمد، ایران