تاثیر پذیرش هوش مصنوعی بر عملکرد عملیاتی و مدیریت ریسک در بانکداری: رویکرد مبتنی بر نظریه قابلیت های پویا

در سال های اخیر، تحول دیجیتال و گسترش فناوری های مبتنی بر داده موجب شده است که بانک ها به طور فزاینده ای از هوش مصنوعی در حوزه هایی مانند اعتبارسنجی مشتریان، کشف تقلب، مدیریت ریسک اعتباری، اتوماسیون فرایندها و تحلیل رفتار مشتریان استفاده کنند. با این حال، پذیرش هوش مصنوعی صرفا یک نوآوری فناورانه نیست، بلکه مستلزم توسعه قابلیت های سازمانی برای بهره برداری موثر از آن است. نظریه قابلیت های پویا بیان می کند که سازمان ها برای ایجاد مزیت رقابتی پایدار باید توانایی شناسایی فرصت ها، بهره برداری از آن ها و بازپیکربندی منابع خود را داشته باشند. بر این اساس، هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر پذیرش هوش مصنوعی بر عملکرد عملیاتی و مدیریت ریسک در صنعت بانکداری با تاکید بر نقش میانجی قابلیت های پویا است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل مدیران فناوری اطلاعات، مدیران ریسک، متخصصان داده و مدیران ارشد بانک ها و موسسات مالی است. داده های پژوهش از طریق پرسشنامه جمع آوری شده و برای تحلیل روابط میان متغیرها از مدل سازی معادلات ساختاری استفاده می شود. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که پذیرش هوش مصنوعی از طریق تقویت قابلیت های پویا می تواند به بهبود عملکرد عملیاتی بانک ها و کاهش ریسک های مالی و اعتباری منجر شود. یافته های این پژوهش می تواند چارچوبی کاربردی برای مدیران بانکی و سیاست گذاران مالی جهت بهره برداری موثر از فناوری های هوش مصنوعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی در بانکداری ، پذیرش فناوری ، قابلیت های پویا ، عملکرد عملیاتی بانک ، مدیریت ریسک بانکی ، تحول دیجیتال