پارادوکس عامل های هوشمند آموزشی واکاوی انتقادی پیامدهای فرهنگی و روان شناختی هوش مصنوعی در آموزش نسل آلفا

اصالت با ورود شتابان هوش مصنوعی به عرصه تعلیم و تربیت ظهور عامل های هوشمند آموزشی نویدبخش عصری جدید در شخصی سازی یادگیری است. با این حال، خلا نظری عمیقی در خصوص تاثیر این شبه رابطه های مصنوعی بر جوهره «رابطه انسانی» و فرآیند «هویت سازی» فرهنگی نسل آلفا متولدین پس از (۲۰۱۰) وجود دارد. این پژوهش با رویکردی انتقادی و بین رشته ای به تحلیل این پارادوکس می پردازد که چگونه پذیرش بی چون و چرای کارایی تکنولوژیک می تواند به تضعیف نامحسوس در تعامل تربیتی منجر شود. روش پژوهش از نوع سنتز تفسیری انتقادی (CIS) است با جستجوی نظام مند در پایگاه های معتبر ۳۸ منبع بر اساس اصل اشباع نظری انتخاب و با استفاده از عدسی نظری سه گانه روان شناسی وجودی، علوم اعصاب اجتماعی و مطالعات فرهنگی انتقادی تحلیل شدند. برای تضمین اعتبار یافته ها طی جلسات بحث مستمر با متخصصان مورد واکاوی قرار گرفت. تحلیل داده ها به استخراج سه مضمون فراگیر منجر شد: «تهی شدگی رابطه»، «بحران هویت» و «مغالطه اخلاقی». نتایج نشان می دهد که از منظر چارچوب نظری این پژوهش فقدان حضور بدنمند و همدلی تجسم یافته در عامل های هوشمند آموزشی می تواند به طور بالقوه فرآیندهای انتقال ارزش های فرهنگی ضمنی را مختل ساخته و زمینه ساز بحران هویت گردد. با این حال تحلیل متقابل نشان می دهد که هوش مصنوعی در نقش مکمل معلم ظرفیت های مثبتی نیز برای تقویت رابطه تربیتی دارد. این پژوهش ضرورت طراحی چارچوب ملی اخلاق فرهنگی برای هوش مصنوعی در آموزش را به عنوان یک اولویت ملی مطرح می سازد.

کلیدواژه ها:

عامل های هوشمند آموزشی ، پارادوکس تربیتی ، هویت فرهنگی نسل آلفا ، سنتز تفسیری انتقادی