تحلیل نظری رابطه ی سبک های دلبستگی و مصرف روایت های رمانتیک انیمه با رویکرد روان شناسی رسانه و روابط ابژه

انیمه به عنوان یکی از صورت های فرهنگ عامه معاصر برای بخشی از مخاطبان صرفا محصولی سرگرم کننده نیست بلکه می تواند با تجربه های هیجانی هویتی و بین فردی آنان پیوند یابد. روایت های رمانتیک، به دلیل تمرکز بر صمیمیت، دلبستگی، طرد، فقدان و تحول روابط ظرفیت ویژه ای برای ایجاد درگیری عاطفی با شخصیت ها دارند. هدف مقاله حاضر ارائه چارچوبی برای تبیین رابطه احتمالی میان سبک های دلبستگی مخاطب و میزان و شیوه درگیری او با روایت های رمانتیک انیمه است. این مقاله با رویکرد نظری-تحلیلی و تلفیق نظریه دلبستگی، روابط ابژه، روان شناسی رسانه، روابط پاراسوشال، غوطه وری روایی و تنظیم هیجان به بررسی این رابطه می پردازد. شواهد پژوهشی نشان می دهند که دلبستگی اضطرابی با درگیری پاراسوشال و غوطه وری در جهان های روایی ارتباط دارد، هر چند این یافته ها رابطه علی میان ناایمنی دلبستگی و مصرف انیمه را اثبات نمی کنند. همچنین ویژگی هایی مانند تداوم شخصیت پردازی، مواجهه مکرر با شخصیت ها و دسترسی به تجربه درونی آنان می توانند زمینه مناسبی برای درگیری عاطفی فراهم کنند. بر این اساس مقاله مدلی پیشنهاد می کند که در آن ویژگی های فردی مخاطب و روایت، از طریق غوطه وری و همانندسازی به شکل گیری روابط پاراسوشال و تجربه های تنظیم هیجانی منجر می شوند. این فرآیند لزوما آسیب شناختی نیست و می تواند بخشی از استفاده طبیعی از رسانه برای تجربه و تنظیم هیجان باشد.

کلیدواژه ها:

دلبستگی ، انیمه ، روایت رمانتیک ، روابط پاراسوشال ، روان شناسی ، رسانه ، غوطه وری روایی ، روابط ابژه