بررسی تاثیر گونه های مقاوم به خشکی در توسعه پایدار فضای سبز شهری

بحران کم آبی، تغییرات اقلیمی، افزایش دمای شهرها و محدودیت منابع آب از مهم ترین چالش های مدیریت فضای سبز شهری در دهه های اخیر محسوب می شوند. توسعه سریع شهرنشینی و افزایش نیاز به فضاهای سبز ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی طراحی و نگهداری فضای سبز شهری را افزایش داده است. در این میان استفاده از گونه های گیاهی مقاوم به خشکی به عنوان یکی از راهکارهای موثر در دستیابی به توسعه پایدار فضای سبز شهری مورد توجه مدیران و برنامه ریزان شهری قرار گرفته است. گونه های مقاوم به خشکی با سازگاری بالا در شرایط کم آبی، نیاز کمتر به آبیاری، توانایی تحمل تنش های محیطی و کاهش هزینه های نگهداری می توانند نقش مهمی در مدیریت پایدار منابع طبیعی ایفا کنند. انتخاب صحیح این گونه ها علاوه بر کاهش مصرف آب، موجب افزایش پایداری اکولوژیکی، حفظ تنوع زیستی، بهبود کیفیت محیط شهری و افزایش تاب آوری شهرها در برابر تغییرات اقلیمی می شود. هدف این پژوهش بررسی تاثیر گونه های مقاوم به خشکی در توسعه پایدار فضای سبز شهری است. پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی - تحلیلی است که اطلاعات مورد نیاز آن از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی مقالات علمی معتبر، منابع تخصصی حوزه معماری منظر، مدیریت فضای سبز و اسناد سازمان های مرتبط گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که استفاده از گیاهان مقاوم به خشکی می تواند موجب کاهش چشمگیر مصرف آب، کاهش هزینه های نگهداری، افزایش دوام فضاهای سبز شهری و ارتقای سازگاری شهرها با شرایط اقلیمی شود. همچنین بهره گیری از گونه های بومی و سازگار با شرایط محیطی هر منطقه یکی از مهم ترین راهبردها برای ایجاد فضای سبز پایدار و کم مصرف محسوب می شود. در مجموع یافته های پژوهش بیانگر آن است که انتخاب و توسعه گونه های مقاوم به خشکی باید به عنوان یک رویکرد راهبردی در برنامه ریزی فضای سبز شهری مورد توجه قرار گیرد؛ زیرا این رویکرد علاوه بر پاسخگویی به چالش کم آبی، نقش مهمی در تحقق اهداف توسعه پایدار شهری و مدیریت بهینه منابع طبیعی دارد.

کلیدواژه ها:

گونه های مقاوم به خشکی ، فضای سبز شهری ، توسعه پایدار ، مدیریت منابع آب ، گیاهان بومی ، شهر پایدار ، مدیریت شهری