استانداردسازی روش های پایش زیستی انسان برای مایکوتوکسین ها

پایش زیستی انسان (HBM) رویکردی ضروری برای ارزیابی مواجهه با مایکوتوکسین ها به عنوان یکی از تهدیدات جدی و اغلب فراموش شده در ایمنی غذا است. با این حال توسعه جهانی HBM با سرعتی فراتر از تلاش ها برای هماهنگ سازی روش ها پیش رفته است. (Cramer et al ۲۰۲۵) این مقاله مروری، انتقادی با تمرکز بر جدیدترین مطالعات استدلال می کند که بخش عمده ای از پروتکل های اعتبارسنجی بیومارکرها و استانداردهای نمونه گیری در کشورهای پردرآمد توسعه یافته اند (۲۰۲۵. de Paula Nunes et al) و به دلیل تفاوت های زمینه ای اجرای آن ها در کشورهای با درآمد کم و متوسط (LMICS) با چالش های جدی روبه رو است. به طور خاص موضوع بحث برانگیز استفاده از نمونه تصادفی ادرار Spot Urine در مقابل نمونه ۲۴ ساعته و تاثیر آن بر اعتبار نتایج بررسی می شود. (۲۰۰۵. Cramer et al) این مطالعه نشان می دهد که کاربست غیرانتقادی این پروتکل ها شکاف عدالت در ایمنی غذا را عمیق تر کرده و به تولید داده های غیرقابل اعتماد یا مخدوش در جوامع آسیب پذیر منجر شده است. یافته ها بر ضرورت بازنگری در پروتکل های HBM، توسعه بیومارکرهای بلندمدت و طراحی روش های زمینه محور برای LMICS تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

پایش زیستی ، انسان ، مایکوتوکسین ها ، بیومارکرها ، آفلاتوکسین ، نمونه ادرار ، عدالت در ایمنی غذا ، کشورهای با درآمد کم و متوسط