بازاندیشی الگوهای طراحی پردیس های تخصصی آب بر مبنای اصول معماری احیاکننده در راستای تکمیل پروژه ملی توسعه زیرساخت های صنایع آب ایران

مدیریت حوضه های آبریز چالش های بین بخشی و تعارضات بهره برداری، تغییرات اقلیم و خشکسالی های شدید، فرونشست، زمین، امنیت و تاب آوری، آب و فناوری های نوین بهره برداری و پایش را در بر می گیرد. این سطح از پیچیدگی نیازمند نیروی انسانی فرارشته ای، پژوهش های مسئله محور و زیرساخت های تخصصی است که تنها در یک پردیس متمرکز قابل ایجاد است. پردیس تخصصی آب بستری فراهم می کند که دانشگاه بتواند به طور مستقیم و هدفمند پاسخگوی نیازهای صنعت باشد و شکاف ساختاری را برطرف کند. پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی الگوهای طراحی پردیس های تخصصی آب بر مبنای اصول معماری احیاکننده انجام شده است. این پژوهش نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی تحلیلی و تبیینی است و از رویکرد سناریونویسی کیفی برای تدوین الگوهای طراحی پردیس های تخصصی آب بهره می گیرد. داده های پژوهش از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی در حوزه معماری احیاکننده، طراحی پردیس های تخصصی و مدیریت منابع آب گردآوری شده است. یافته های پژوهش نشان داد که آینده طراحی پردیس تخصصی آب بیش از هر چیز تحت تاثیر دو عامل کلیدی سطح توسعه فناوری های هوشمند مدیریت آب و میزان به کارگیری اصول معماری احیاکننده قرار دارد. بر همین اساس چهار سناریوی محتمل برای آینده این مجموعه ها تدوین شد که از میان آنها سناریوی پردیس هوشمند احیاکننده به عنوان مطلوب ترین گزینه شناسایی گردید. این سناریو بیانگر آن است که تلفیق فناوری های هوشمند با راهبردهای معماری احیاکننده امکان ایجاد پردیسی را فراهم می کند که نه تنها مصرف کننده منابع نباشد بلکه با احیای چرخه، آب، افزایش تنوع زیستی، بهره گیری از زیرساخت های سبز و تولید انرژی های تجدیدپذیر به بهبود عملکرد اکولوژیکی محیط نیز کمک کند.

کلیدواژه ها:

پردیس تخصصی ، آب ، معماری احیاکننده ، معماری پایدار ، توسعه پایدار شهری