ارائه راهبردهای طراحی معماری با هدف کنترل آلودگی صوتی و بهینه سازی شرایط آکوستیکی فضاهای درمانی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 13

فایل این مقاله در 20 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

NEEREC11_022

تاریخ نمایه سازی: 4 مهر 1405

چکیده مقاله:

فضاهای درمانی به دلیل نقش مستقیم در حفظ و ارتقای سلامت انسان نیازمند برخورداری از کیفیت محیطی مطلوب هستند. آلودگی صوتی به عنوان یکی از مهم ترین عوامل مخرب محیطی می تواند با افزایش استرس و اضطراب بیماران، کاهش تمرکز و بهره وری کادر درمان و اختلال در روند درمان عملکرد این فضاها را تحت تاثیر قرار دهد. با وجود اهمیت این موضوع در بسیاری از مراکز درمانی، ملاحظات آکوستیکی در فرآیند طراحی معماری کمتر مورد توجه قرار می گیرد و کنترل آلودگی صوتی اغلب به راهکارهای فنی پس از ساخت محدود می شود. از این رو ضرورت تبیین راهبردهای معماری برای کاهش آلودگی صوتی و ارتقای کیفیت آکوستیکی فضاهای درمانی بیش از پیش احساس می شود. هدف پژوهش حاضر با هدف تبیین راهبردهای طراحی معماری در کنترل آلودگی صوتی و ارتقای کیفیت آکوستیکی فضاهای درمانی و شناسایی مولفه های موثر بر کاهش نویز محیطی انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی است. داده های مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی منابع و اسناد علمی و مشاهدات میدانی محدود گردآوری شده و با رویکرد تحلیل تطبیقی تاثیر مولفه هایی نظیر سازماندهی فضایی، انتخاب مصالح، ویژگی های کالبدی، نحوه استقرار فضاها و شرایط محیط پیرامونی بر کیفیت آکوستیکی فضاهای درمانی بررسی شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که دستیابی به محیط درمانی با کیفیت آکوستیکی مطلوب مستلزم اتخاذ رویکردی جامع در طراحی معماری است؛ رویکردی که از مرحله انتخاب و مکان یابی سایت آغاز شده و تا طراحی جزئیات داخلی ادامه می یابد. تفکیک عملکردی فضاهای پر سر و صدا از بخش های حساس، طراحی مناسب مسیرهای حرکتی، استفاده از مصالح و پوشش های جاذب صوت، بهره گیری از فضای سبز به عنوان مانع طبیعی انتشار صدا و کنترل منابع نویز پیرامونی از مهم ترین راهبردهای موثر در کاهش آلودگی صوتی هستند. اجرای این راهکارها موجب کاهش سطح نویز، افزایش آسایش صوتی، بهبود عملکرد کادر درمان و ارتقای تجربه بیماران می شود. یافته های پژوهش بیانگر آن است که کنترل آلودگی صوتی باید به عنوان یکی از اصول بنیادین طراحی معماری و نه صرفا یک راهکار فنی در تمامی مراحل طراحی فضاهای درمانی مورد توجه قرار گیرد. یکپارچه سازی اصول طراحی آکوستیکی با سازماندهی فضایی و الزامات عملکردی ضمن ارتقای کیفیت محیط درمانی و افزایش رضایت کاربران، زمینه تحقق فضای شفابخش و بهبود کارایی و اثربخشی خدمات درمانی را فراهم می سازد.

نویسندگان

دل آرام شیخ

گروه معماری واحد علی آباد کتول دانشگاه آزاد اسلامی علی آباد کتول ایران

حمیدرضا رزمی

گروه معماری واحد علی آباد کتول دانشگاه آزاد اسلامی علی آباد کتول ایران