مدل سازی و بهینه سازی بازده اقتصادی نیروگاههای خورشیدی متصل به شبکه با تمرکز بر کاهش دوره بازگشت سرمایه

گسترش بهره گیری از نیروگاه های خورشیدی متصل به شبکه به عنوان یکی از مهم ترین راهکارهای توسعه انرژی های تجدیدپذیر، مستلزم ارائه مدل های اقتصادی قابل اتکا برای افزایش جذابیت سرمایه گذاری است. اگرچه کاهش هزینه تجهیزات و رشد فناوری های فتوولتائیک طی سال های اخیر موجب بهبود شاخص های اقتصادی این نیروگاه ها شده است اما همچنان دوره بازگشت سرمایه یکی از مهم ترین موانع تصمیم گیری سرمایه گذاران به شمار می رود. در این پژوهش یک چارچوب جامع برای تحلیل و بهینه سازی اقتصادی نیروگاه های خورشیدی متصل به شبکه ارائه شده است که با در نظر گرفتن همزمان پارامترهای فنی، هزینه های سرمایه گذاری، هزینه های بهره برداری و نگهداری، میزان تولید انرژی، تعرفه خرید برق، شرایط اقلیمی و سایر متغیرهای اقتصادی سودآوری پروژه را مورد ارزیابی قرار می دهد. در مدل پیشنهادی اثر راهکارهای مختلف بهینه سازی بر شاخص های اقتصادی از جمله ارزش فعلی خالص (NPV)، نرخ بازده داخلی (IRR)، هزینه هم تراز تولید انرژی (LCOE) و دوره بازگشت سرمایه تحلیل شده و عوامل موثر بر کاهش زمان بازگشت سرمایه شناسایی می شوند. نتایج پژوهش نشان می دهد که با انتخاب صحیح پارامترهای طراحی، بهره گیری از شرایط مناسب بهره برداری و اتخاذ راهبردهای اقتصادی بهینه می توان بازده اقتصادی نیروگاه های خورشیدی را به طور چشمگیری افزایش داد و جذابیت سرمایه گذاری در این حوزه را برای بخش خصوصی و سرمایه گذاران ارتقا بخشید. یافته های این مطالعه می تواند به عنوان ابزاری کاربردی در برنامه ریزی سرمایه گذاری و توسعه نیروگاه های خورشیدی مورد استفاده سیاست گذاران، سرمایه گذاران و فعالان صنعت برق قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نیروگاه خورشیدی متصل به شبکه ، بازگشت سرمایه ، تحلیل اقتصادی