چارچوب فرانظری پایدارسازی مالی بر مبنای مبانی هستی شناختی حکمت متعالیه

پایدارسازی مالی در ادبیات متعارف اقتصاد، عموما به عنوان مسئله ای پوزیتیویستی، تکنیکی و در قالب مدل های تعادل استاتیک ریاضیاتی تبیین می شود. با این حال، استمرار بحران های ساختاری و چرخه ای در نظام های مالی نشان دهنده ناکارآمدی مفروضات فرانظری حاکم بر این مدل ها و نادیده انگاشتن عدم قطعیت مدل است. این پژوهش با روش تحلیلی - استنتاجی، به بازسازی مفروضات هستی شناختی و انسان شناختی مالیه بر مبنای اصول حکمت متعالیه ملاصدرا می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که با عبور از جهان بینی مکانیکی دکارتی-نیوتنی و اصالت بخشی به نهادهای پولی، و با جایگزینی آن با اصول اصالت وجود، حرکت جوهری، تشکیک وجود و اشتداد وجودی نفس، می توان پایداری مالی را به عنوان وجاهتی از پایداری ارگانیک سیستم تبیین کرد. در این چارچوب، ثبات مالی از طریق سه رکن تحقق می یابد: بازتعریف اعتبار پول به عنوان رابط محض تبعی (قاعده عدم انفکاک بخش مالی از حقیقی)، پویایی فرآیندی ساختار نظارتی (مبتنی بر حرکت جوهری و نقد تعادل های استاتیک)، و تحول انگیزش های کنشگر مالی. این مدل، بستری فلسفی-ریاضیاتی برای نقد ابزارهای مشتقه، خلق اعتبار بدون پشتوانه و پیش فرض های خطی مدیریت ریسک ارائه می دهد و پایداری مالی را به توازنی درون زا ارتقا می بخشد.

کلیدواژه ها:

پایدارسازی مالی ، حکمت متعالیه ، عدم قطعیت مدل ، حرکت جوهری ، انسان اقتصادی اشتدادی