واگذاری دستگاه های هوشمند در حقوق ایران: تحلیل فقهی و حقوقی با تاکید بر عقد اجاره

با گسترش فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، مسئله واگذاری دستگاه های هوشمند به یکی از چالش های حقوقی تبدیل شده است. در این مقاله ابتدا با بررسی مبانی فقهی و حقوقی در نظام حقوقی ایران مساله مسئولیت از جنبه تقصیر و خطر مطرح می شود و در ادامه به تحلیل عقود مختلف پرداخته شده و در نهایت واگذاری دستگاه های هوشمند با تفکیک واگذاری دستگاه و الگوریتم هوشمند بررسی می شود و با استناد به قوانین و فقه، واگذاری دستگاه های هوشمند به عنوان یک عقد دوطرفه (عقود) و نه ایقاع، مطرح می شود. در ادامه، با تطبیق این واگذاری بر عقد اجاره، شرایط و ارکان این عقد تحلیل شده و بر مبنای مشابهت عقد واگذاری دستگاه هوشمند به اجاره، ضمن بررسی نقاط مشابهت و افتراق، پیشنهاداتی برای قانون گذاری در این زمینه مبتنی بر عقد اجاره حیوان ارائه می شود. هدف این مقاله، ایجاد چارچوبی حقوقی است که بتواند پاسخگوی نیازهای نوظهور ناشی از توسعه فناوری های هوش مصنوعی باشد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، هوش مصنوعی ، اجاره ، قانون گذاری ، حقوق ایران ، فقه اسلامی