نقش کرامت انسانی در حکمرانی اسلامی و روابط بین الملل

کرامت انسانی به عنوان یکی از اصول بنیادین در فلسفه حقوق نقش محوری در شکل دهی به نظم جهانی عادلانه و همزیستی تمدنی ایفا می کند. مقاله حاضر با هدف تبیین جایگاه این اصل در قانون گذاری جهانی و ظرفیت های حکمرانی اسلامی در پذیرش و ارتقاء آن، به تحلیل مفهومی کرامت انسانی پرداخته است. روش تحقیق، نظری تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و تحلیل محتوای کیفی منابع دینی، فلسفی و حقوقی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که کرامت انسانی، فارغ از تفاوت در مبانی فلسفی، می تواند به عنوان نقطه اشتراک میان مکاتب فکری و دینی پذیرفته شود و زمینه ساز همزیستی مسالمت آمیز و حکمرانی عادلانه در سطح ملی و بین المللی باشد. در اندیشه اسلامی، کرامت مفهومی چندلایه و بنیادین است که ریشه در قرآن، سنت نبوی و مبانی فلسفی دارد. با تفکیک میان کرامت ذاتی و اکتسابی، تاکید می شود که کرامت ذاتی، به عنوان موهبتی الهی، به همه انسان ها تعلق دارد و می تواند مبنای تعاملات اخلاقی و حقوقی قرار گیرد. مقاله با استناد به آرای فقهی اندیشمندان اسلامی ظرفیت فقه اسلامی را در بازخوانی احکام اجتماعی و مشارکت در نظم نوین جهانی تبیین می کند. که در نهایت، بازسازی تمدن اسلامی مستلزم بازخوانی اصولی چون کرامت، عقلانیت و همزیستی است

کلیدواژه ها:

کرامت انسانی ، حکمرانی ، روابط بین الملل ، تمدن اسلامی