حکمرانی و عدالت اقتصادی در ایران؛ واکاوی روند نابرابری درآمد و رفاه

سنجش رفاه و کاهش نابرابری درآمد یکی از چالش های اقتصادی در بسیاری از کشورهای درحال توسعه است. از طرفی ضعف در حکمرانی، به نابرابری بیشتر دامن می زند. بر این اساس این پژوهش با هدف تحلیل ارتباط بین حکمرانی خوب، نابرابری درآمد و رفاه در ایران طی دوره ۱۳۷۹ تا ۱۴۰۳ از داده های شش شاخص حکمرانی خوب شامل کنترل فساد، کارایی دولت، ثبات سیاسی و نبود خشونت، کیفیت مقررات، حاکمیت قانون و مشارکت (پاسخگویی)، ضریب جینی و شاخص لگاتوم برای تحلیل استفاده نموده است. نتایج بیانگر آن است که در تمامی سال های دوره موردمطالعه شش شاخص حکمرانی منفی بوده اند. همچنین ضریب جینی در بازه موردبررسی روند کاهشی به خود گرفته است که نشان دهنده افزایش نابرابری در توزیع درآمد یا ثروت در ایران است. شاخص رفاه لگاتوم نیز روند نسبتا پایداری داشته است. ترکیب یافته ها نشان می دهد که ضعف حکمرانی بستر افزایش نابرابری را فراهم کرده، نابرابری فزاینده، رشد رفاه و بهبود کیفیت زندگی را محدود کرده و ساختار رفاه ایران در حد تثبیت بدون تحول باقی مانده است. پژوهش نشان می دهد که تداوم ضعف حکمرانی در ایران طی دو دهه گذشته عامل مهم افزایش نابرابری بوده و همین نابرابری رو به رشد موجب شده شاخص رفاه کشور در یک وضعیت پایدار اما بدون بهبود باقی بماند.

کلیدواژه ها:

حکمرانی خوب ، نابرابری درآمد ، رفاه ، ایران