تبیین نقش رسانه های دیجیتال شهری به مثابه زیرساخت جدید ارتباطی در شهرهای هوشمند

رسانه های دیجیتال شهری مجموعه ای از صفحات نمایش عمومی، کیوسک های تعاملی، تابلوهای هوشمند و اعلان های مبتنی بر مکان هستند که در دو دهه اخیر از یک ابزار صرفا تبلیغاتی به یکی از لایه های فعال ارتباطی در شهرهای هوشمند تبدیل شده اند. با وجود گسترش سریع این رسانه ها در کلانشهرهای جهان، هنوز جایگاه آن ها به عنوان «زیرساخت ارتباطی» به طور نظام مند تبیین نشده است. این مقاله با بهره گیری از روش مرور نظام مند بر اساس بیانیه PRISMA ۲۰۲۰ و تحلیل مضمون روی ۵۲ منبع منتخب از پایگاه های Scopus، WoS، IEEE و ScienceDirect در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا مارس ۲۰۲۶، به این پرسش پاسخ می دهد که رسانه های دیجیتال شهری چه کارکردهای زیرساختی دارند و با چه چالش هایی مواجه اند. یافته ها در سه سطح کارکردی دسته بندی شدند: ۱) مشارکت مدنی لحظه ای – نصب کیوسک های تعاملی در ایستگاه های حمل ونقل عمومی نرخ گزارش مشکلات شهری را تا ۳.۴ برابر و مشارکت در نظرسنجی های شهری را از ۱۲٪ به ۴۷٪ افزایش داده است. ۲) بهبود کارایی حمل ونقل تابلوهای هوشمند با نمایش داده های زنده حسگرها (زمان انتظار، تراکم واگن، مسیر جایگزین) باعث کاهش ۱۸٪ ازدحام سکوها و ۲۳٪ کاهش شکایات تاخیر شده اند. ۳) ایجاد هویت دیجیتال و سرمایه اجتماعی محتوای تولیدشده توسط شهروندان بر روی صفحات عمومی، حس تعلق به مکان را تا ۵۲٪ افزایش داده است. در مقابل، دو چالش اصلی شناسایی شد: حریم خصوصی و نظارت (۶۷٪ مطالعات به نگرانی از جمع آوری داده های مکانی و تشخیص چهره بدون رضایت اشاره کردند) و شکاف دیجیتال نسلی-طبقاتی (تنها ۹٪ افراد بالای ۶۵ سال تمایل به لمس کیوسک داشتند). بر اساس یافته ها، مدل زیرساخت ارتباطی مکمل پیشنهاد می شود که در آن رسانه های شهری نقش تحریک اولیه تعامل را دارند و تعاملات عمیق به کانال های دیگر واگذار می شود. مقاله با پیشنهادهایی برای سیاست گذاری شهری (شفافیت الگوریتم ها، طراحی فراگیر، حاکمیت غیرمتمرکز داده) و پژوهش های آتی به پایان می رسد.

کلیدواژه ها:

رسانه های دیجیتال شهری ، شهر هوشمند ، زیرساخت ارتباطی ، مشارکت مدنی ، حریم خصوصی ، شکاف دیجیتال