پاسخ های سازگارانه شبکه میوکینی به فعالیت بدنی: رویکردی نوین در مدیریت مولکولی التهاب سیستمیک

زمینه و هدف: التهاب مزمن سیستمیک با درجه پایین، عامل کلیدی در بروز بیماری های غیرواگیر مدرن است. عضله اسکلتی به عنوان یک اندام درون ریز، در پاسخ به فعالیت بدنی پروتئین هایی به نام میوکین ترشح می کند. هدف از این مطالعه مروری، بررسی نقش تعدیل کننده ورزش منظم بر مسیرهای سیگنالینگ التهابی و تبیین جایگاه میوکین ها در ایجاد اثرات ضدالتهابی سیستمیک است. جمع بندی یافته ها: شواهد نشان می دهند که ورزش با کاهش توده بافت چربی، ترشح آدیپوکین های پیش التهابی را محدود کرده و بیان گیرنده های شبه تول را در سلول های ایمنی کاهش می دهد. در سطح مولکولی، فعالیت بدنی از طریق مهار مسیر NF-κB و فعال سازی حسگرهای انرژی مانند AMPK و PGC-۱α، از تولید سیتوکین های مخرب جلوگیری می کند. همچنین، ترشح میوکین هایی نظیر اینترلوکین-۶، آیریزین و اینترلوکین-۱۵ منجر به افزایش سیتوکین های ضدالتهابی مانند IL-۱۰ و IL-۱ra شده که تعادل ایمنی را به سمت وضعیت محافظتی تغییر می دهند. نتیجه گیری: ورزش به عنوان یک مداخله دارویی چندهدفه، از طریق بازتنظیم شبکه میوکینی و مهار مسیرهای بیوشیمیایی التهاب، نقش موثری در پیشگیری و درمان بیماری های مزمن ایفا می کند. تعیین دوز دقیق تمرینی (شدت و نوع تمرین) برای هر بیماری، افق جدیدی در پزشکی شخصی سازی شده ورزشی است.

کلیدواژه ها:

میوکین ، فعالیت بدنی ، مسیرهای سیگنالینگ ، التهاب سیستمیک