رابطه حمایت اجتماعی ادراک شده با سندرم آشیانه خالی در مادران خانه دار

هدف از انجام پژوهش حاضر، بررسی رابطه حمایت اجتماعی ادراک شده با سندرم آشیانه خالی در مادران خانه دار بود. پژوهش از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش، توصیفی همبستگی بوده است. جامعه آماری را مادران خانه دار ۴۰ تا ۷۰ ساله ساکن مناطق مرکزی و غربی مشهد تشکیل دادند که آخرین فرزندشان محل سکونت والدین را ترک کرده و به طور مستمر با آنان زندگی نمی کرد. نمونه گیری به شیوه در دسترس انجام شد و داده ها، شامل ۱۵۴ مادر خانه دار، تحلیل شدند. برای جمع آوری داده ها از شاخص سنجش نشانگان آشیانه خالی و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده و فرم اطلاعات جمعیت شناختی استفاده شد. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه به روش ورود هم زمان، در نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ و به طور جداگانه برای دو گروه تحلیل شد. یافته ها نشان داد حمایت اجتماعی ادراک شده با سندرم آشیانه خالی رابطه معکوس و معناداری داشتند؛ حمایت اجتماعی ادراک شده توانست سهم مستقل و معناداری در تبیین تغییرات نمره سندرم آشیانه خالی در مادران خانه دار داشته باشد. پیشنهاد می شود با تقویت حمایت عاطفی همسر و خانواده و طراحی برنامه های گروهی برای افزایش تعاملات اجتماعی، زمینه برای کاهش نشانگان این دوره فراهم شود.

کلیدواژه ها:

سندرم آشیانه خالی ، حمایت اجتماعی ادراک شده ، مادران خانه دار