تحلیل اثر تیمارهای مختلف آفت کش بر میزان آلودگی ساقه خوارها در تاریخ های مختلف کاشت ذرت

ساقه خوارهای ذرت از جمله مهمترین آفات اقتصادی محصول ذرت در سراسر جهان شناخته می شوند که میلیون ها تن تولید این گیاه را سالانه تهدید می کنند. مدیریت موثر این آفات نیازمند استراتژی های متنوع است که ترکیبی از تغییرات مدیریتی و تیمارهای شیمیایی و گیاهی را شامل شود. این پژوهش با هدف ارزیابی اثر تیمارهای مختلف آفت کش بر میزان آلودگی ساقه خوارها در تاریخ های مختلف کاشت ذرت در منطقه اصفهان انجام شد. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در طی دو سال زراعی (۱۴۰۲ و ۱۴۰۳) انجام گرفت. تیمارهای آزمایشی شامل سه تاریخ کاشت ۱۵ اردیبهشت، ۱۵ خرداد و ۱۵ تیر و هشت تیمار آفت کش شش سم شیمیایی و گیاهی به علاوه شاهد بود. نتایج نشان داد که تاریخ کاشت زودهنگام (۱۵ اردیبهشت) درصد بوته آلوده را تنها به ۱۲.۸ درصد محدود کرد در حالی که تاریخ کاشت دیرهنگام (۱۵ تیر) این درصد را به ۳۲.۵ درصد افزایش داد. در میان تیمارهای آفت کش سم دیازینون بیشترین کارایی (۸۷.۹ درصد) را نشان داد، به دنبال آن سم کلروپیریفوس (۸۳.۰۹ درصد) قرار داشت. عصاره های گیاهی کارایی کمتری نسبت به سموم شیمیایی داشتند. اثر متقابل تاریخ کاشت و تیمار آفت کش معنی دار بود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که کاشت زودهنگام ذرت می تواند به طور معنی داری میزان آلودگی ساقه خوار را کاهش دهد و نیاز به سمپاشی را تقلیل بخشد. در مواردی که کاشت دیرهنگام اجتناب ناپذیر باشد، استفاده از سموم شیمیایی موثر ضروری است.

کلیدواژه ها:

آفت کش ، ساقه خوار ، تاریخ کاشت ، شدت آلودگی ، ذرت