تلفیق فضای باز مسکونی و کشاورزی شهری به مثابه سرمایه گذاری برای تولید در راستای اصلاح سبک زندگی و محرومیت زدایی

شهرنشینی فزاینده در دوران معاصر چالش های پیچیده ای را در ابعاد زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی به همراه داشته است که نیازمند بازنگری در پارادایم های سنتی برنامه ریزی شهری است. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی و با استناد انحصاری به مجموعه ای از منابع پژوهشی به بررسی پتانسیل تلفیق فضای باز مسکونی و کشاورزی شهری به مثابه یک سرمایه گذاری چندبعدی می پردازد. پژوهش حاضر استدلال می کند که این تلفیق فراتر از یک فعالیت تفریحی، یک راهبرد استراتژیک برای دستیابی به اهداف سه گانه تولید اقتصادی، اصلاح سبک زندگی و محرومیت زدایی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که فعال سازی فضاهای باز مسکونی از جمله فضاهای بینابینی، بام ها و بالکن ها از طریق اشکال متنوع کشاورزی شهری (مانند باغ های اجتماعی، کشاورزی عمودی و بام های سبز) منجر به خلق ارزش اقتصادی از طریق ایجاد اشتغال، درآمدزایی و توسعه بازارهای محلی می شود. در بعد اجتماعی این رویکرد با تقویت ارتباط انسان با طبیعت، بهبود سلامت روانی و جسمی و ایجاد فرصت های فراغت و آموزش به اصلاح سبک زندگی کمک کرده و با ارتقاء امنیت غذایی، کاهش فقر و توانمندسازی گروه های آسیب پذیر ابزاری کارآمد برای محرومیت زدایی محسوب می شود. در نهایت مقاله با ارائه راهبردهای کلیدی در حوزه سیاست گذاری و طراحی زیست گرا، چارچوبی عملی برای برنامه ریزان، معماران و سیاست گذاران جهت تحقق شهرهایی زیست پذیر، مولد و تاب آور ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

کشاورزی شهری ، فضای باز ، مسکونی ، محرومیت زدایی ، توسعه پایدار شهری