تاثیر تک فرزندی بر کاهش کیفیت زندگی زناشویی

تک فرزندی و زندگی زناشویی به یکی از چالش های مهم جمعیتی و اجتماعی در ایران تبدیل شده و این موضوع توجه پژوهشگران حوزه های مختلف را به بررسی عوامل موثر بر تمایلات بارداری جلب کرده سبک زندگی و رفاه اجتماعی به عنوان دو مولفه ی کلیدی در نگرش افراد به فرزندآوری نقشی مهم را ایفا می کند. هدف این مقاله مروری تحلیل و تلفیق یافته های پژوهش انجام شده در حوزه های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، دینی و رسانه ای است تا با نگاهی جامع رابطه میان کیفیت زندگی، رفاه اجتماعی و رفتارهای فرزندآورانه تعیین شود. روش کار این تحقیق به صورت یک مرور نظام مند و علمی طراحی شده جست وجوی مقالات از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ در پایگاه های معتبر شامل SID, Google scholar, pubmed, web of science, Scopus... انجام شد. پس از بررسی و انتخاب مقالات و تحقیقات معتبر بر اساس معیارهای مشخص داده ها به صورت کمی و کیفی تحلیل شد. یافته ها عواملی چون افزایش هزینه های زندگی، تغییر الگوهای مصرف، اشتغال زنان، تضعیف شبکه های سنتی حمایت خانوادگی، رشد فردگرایی استفاده گسترده از رسانه های اجتماعی و تحولات ارزشی همگی در کاهش تمایل به فرزندآوری نقش دارند. در مقابل دینداری، سرمایه اجتماعی بالا، احساس امنیت اقتصادی و وجود حمایت های ساختاری می تواند در تقویت گرایش به فرزندآوری، موثر واقع شود. همچنین تفاوت های منطقه ای، قومی و فرهنگی در نگرش ها و رفتارهای باروری مشهود است که لزوم اتخاذ سیاست های بومی محور و انعطاف پذیر را دوچندان می سازد. نتیجه گیری در مجموع نتایج این مرور نشان می دهد که فرزندآوری در ایران تحت تاثیر شبکه ای پیچیده از عوامل فردی، خانوادگی، اجتماعی و ساختاری قرار دارد و ارتقاء کیفیت سبک زندگی و بهبود رفاه اجتماعی در کنار سیاست های حمایتی هدفمند می تواند نقش مهمی در مدیریت روندهای جمعیتی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

سبک زندگی و بهبود روابط زوجین ، رفاه اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، تمایلات باروری ، امید به زندگی