اثربخشی زوج درمانی روایتی بر صمیمیت زناشویی زنان دارای تعارض زناشویی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی زوج درمانی روایتی بر صمیمیت زناشویی در زنان دارای تعارض زناشویی بود. پژوهش به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و مرحله پیگیری انجام شد. جامعه آماری شامل زنان دارای تعارض زناشویی شهر اصفهان در سه ماهه نخست سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای زوج درمانی روایتی (دیچرسون، ۲۰۱۶) را دریافت کرد. برای سنجش متغیرها از پرسشنامه تعارض های زناشویی، پرسشنامه صمیمیت زناشویی و ابزارهای استاندارد مرتبط استفاده شد. داده ها با آزمون کوواریانس و نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل گردید. یافته ها نشان داد که زوج درمانی روایتی به طور معناداری موجب افزایش صمیمیت زناشویی در مرحله پس آزمون و پیگیری شد (p<۰.۰۰۱). این نتایج بیانگر آن است که زوج درمانی روایتی می تواند رویکردی موثر در ارتقای صمیمیت میان زوجین و بهبود کیفیت روابط خانوادگی باشد.

کلیدواژه ها:

زوج درمانی روایتی ، صمیمیت زناشویی ، تعارض زناشویی ، Narrative couples therapy ، Marital intimacy ، Marital conflict