نقش رابطه عاطفی معلم دانش آموز در افزایش جذابیت درس دین و زندگی

نوجوانان امروز با ویژگی هایی همچون حساسیت، عاطفی نیاز به احترام، تمایل به استقلال و مقاومت در برابر شیوه های اقتدارگرایانه وارد کلاس درس می شوند. در چنین فضایی درس دین و زندگی که ماهیتی تربیتی و هویتی دارد بیش از سایر دروس نیازمند رابطه ای انسانی، گرم و مبتنی بر اعتماد میان معلم و دانش آموز است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رابطه عاطفی معلم دانش آموز در افزایش جذابیت درس دین و زندگی انجام شده است. روش پژوهش کیفی توصیفی و مبتنی بر پدیدارشناسی تفسیری است. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۱۵ دانش آموز، مشاهده پنج جلسه کلاسی و دفتر تامل معلم گردآوری شد. یافته ها نشان می دهد که رابطه عاطفی مثبت سه کارکرد اساسی دارد؛ نخست کاهش مقاومت روانی نوجوانان در برابر مفاهیم دینی، دوم افزایش مشارکت، پرسشگری و تعامل و سوم ایجاد احساس امنیت روانی برای بیان تردیدها و تجربه های شخصی. تحلیل AHP نیز نشان داد که «امنیت روانی و انگیزش درونی بیشترین وزن را در جذابیت درس دارند.» نتیجه پژوهش نشان می دهد که رابطه عاطفی نه یک عامل جانبی بلکه هسته اصلی موفقیت در تدریس دین و زندگی است و باید در برنامه های تربیت معلم و توسعه حرفه ای مورد توجه جدی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم دانش آموز ، جذابیت دین و زندگی ، دلبستگی