جایگاه تربیت دینی در اندیشه استاد مطهری و مقایسه آن با نظام سکولار غربی

پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل جایگاه تربیت دینی در منظومه فکری شهید مرتضی مطهری و واکاوی تطبیقی آن با مبانی نظام های تربیتی سکولار غربی تدوین شده است. تربیت در دیدگاه مطهری بر پایه مفهوم «فطرت» و استیفای ظرفیت های وجودی انسان در راستای تقرب الی الله تعریف می شود، در حالی که پارادایم سکولار بر اصالت تجربه، عقلانیت ابزاری و تفکیک ساحت قدسی از حیات اجتماعی و تربیتی استوار است. روش پژوهش در این مطالعه توصیفی-تحلیلی و از نوع کیفی-تطبیقی است که با فحص در متون بنیادین و آثار متاخر به استخراج مولفه های زیربنایی هر دو الگو می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که در اندیشه مطهری تربیت دینی نه امری قشری بلکه فرایندی جامع جهت هماهنگ سازی عقل و وحی برای نیل به سعادت حقیقی است، حال آنکه نظام سکولار با تمرکز بر ساخت گرایی «اجتماعی» و «پلورالیسم اخلاقی»، غایت تربیت را در سازگاری فرد با هنجارهای مادی و مدنی خلاصه می کند. در نهایت این مقاله بر چالش های بنیادین میان این دو رویکرد در مفاهیمی همچون غایت شناسی، منشا ارزش ها و تعریف کمال انسانی تاکید ورزیده و الگوی مطهری را به مثابه پاسخی متعالی به بحران معنا در تربیت مدرن صورت بندی می کند.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، مرتضی مطهری ، نظام سکولار ، تربیت غربی ، فطرت ، عقلانیت