رویکردهای نوین تدریس در کلاس درس گذر از آموزش سنتی به یادگیری فعال در عصر دیجیتال

تحولات سریع فناوری و نیازهای متنوع یادگیرندگان در عصر حاضر ضرورت به کارگیری رویکردهای نوین تدریس را به یک امر اجتناب ناپذیر تبدیل کرده است این مقاله با هدف بررسی جامع مهم ترین رویکردهای نوین تدریس در کلاس های درس ایران و جهان تبیین مبانی نظری، تحلیل مزایا و چالش های عملی و ارائه راهکارهای اجرایی نگاشته شده است. روش پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی و با مرور نظام مند مقالات، کتب و پایان نامه های منتشر شده از سال ۱۴۰۰ به بعد انجام گرفته است. یافته ها حاکی از آن است که رویکردهایی همچون یادگیری معکوس، یادگیری مبتنی بر پروژه (PBL)، یادگیری مبتنی بر مسئله (PbL)، یادگیری سیار (Mobile Learning)، طراحی آموزشی مبتنی بر بازی سازی (Gamification) و یادگیری ترکیبی (Blended Learning) به طور موثری باعث افزایش مشارکت، تقویت تفکر نقادانه، پرورش خلاقیت و تعمیق یادگیری شده اند. این رویکردها نقش معلم را از انتقال دهنده صرف اطلاعات به تسهیلگر، راهنما و همکار در فرایند یادگیری تغییر می دهند. مقاله حاضر همچنین به تحلیل موانع اجرایی این رویکردها در بافت آموزشی ایران می پردازد. در نهایت نتیجه گیری می شود که موفقیت در اجرای این روش ها مستلزم ایجاد تحول در سه سطح فردی (مهارت های معلمان)، سازمانی (برنامه درسی و زیرساخت) و فراسازمانی (سیاست گذاری کلان) است و پیشنهاداتی برای هر یک از این سطوح ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین تدریس ، یادگیری معکوس ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، بازی سازی ، کلاس درس فعال ، فناوری در آموزش