نقش آموزه های دینی در ارتقای رضایتمندی از زندگی

رضایتمندی از زندگی یکی از مهمترین شاخص های سلامت روان است. نوع نگرش انسان آدمی به فلسفه زندگی و این که این جهان را آسایشگاه تلقی کند یا آزمایشگاه بداند در کیفیت زندگی او اثرگذار است. آموزه های دینی با ارائه چارچوب های معنابخش، تنظیمگر رفتار و ایجاد امید و آرامش می توانند نقش مستقیم و غیرمستقیم در افزایش رضایت از زندگی داشته باشند. در این مقاله به نقش آموزه های دینی در رسیدن به آرامش و افزایش رضایتمندی از زندگی پرداخته شده است. روش تحقیق در این مقاله توصیفی کتابخانه ای و اسنادی بوده و با تحلیل و تفسیر در برخی موارد صورت گرفته است. نتیجه حاصل این شد که به منظور بهره مندی از رضایت بیشتر از زندگی، در آموزه های دینی راهکارهایی ارائه شده است مانند: ذکر خدا، حسن ظن، شاد کردن دیگران، توکل، توجه به مرگ و آخرت، نگاه به پایین دست و خود که در صورت به کاربستن این توصیه ها انسان علاوه بر رضایتمندی از یک زندگی مطلوب در این دنیا، سرانجام به سعادت و کمال انسانی خود که رسیدن به قرب الهی است نیز دست خواهد یافت. همچنین نشان داده می شود که معنویت دینی می تواند در مواجهه با بحران ها الگوهای مقابله موثر فراهم کند و سبک زندگی را به سمت هدفمندی سوق دهد.

کلیدواژه ها:

آموزه های دینی ، سبک زندگی ، رضایتمندی ، توکل