سیستمهای تزریقی طولانی اثر بر پایه PLGA؛ از طراحی پلیمر تا کنترل رهایش دارو

سیستم های تزریقی طولانی اثر با هدف کاهش دفعات تجویز دارو، افزایش پایبندی به درمان و ایجاد غلظت نسبتا پایدار ماده دارویی در طول دوره درمان توسعه یافته اند. در میان پلیمرهای زیست تخریب پذیر، پلی لاکتیک-کو-گلیکولیک اسید (PLGA) به دلیل زیست سازگاری، مناسب، قابلیت تخریب در شرایط فیزیولوژیک و امکان تنظیم ویژگی های ساختاری، یکی از مواد مورد توجه برای ساخت دپوهای تزریقی و سامانه های رهایش کنترل شده محسوب می شود. عملکرد این سامانه ها به مجموعه ای از عوامل مرتبط با پلیمر، دارو و فرآیند ساخت وابسته است. نسبت لاکتید به گلیکولید، وزن مولکولی، توزیع وزن مولکولی، اندازه ذرات، تخلخل، میزان بارگذاری و نحوه توزیع دارو در ماتریس پلیمری می توانند بر سرعت تخریب پلیمر و الگوی آزادسازی ماده دارویی اثر بگذارند. میکروسفرهای PLGA از ساختارهای مهم در تولید دپوهای تزریقی طولانی اثر هستند و امکان محصورسازی دارو و آزادسازی تدریجی آن را در یک بازه زمانی مشخص فراهم می کنند. با این حال، دستیابی به رهایش قابل کنترل با چالش هایی از جمله رهایش اولیه سریع، تغییرات ساختاری ماتریس، کنترل سرعت تخریب و حفظ پایداری دارو همراه است. در این مقاله ویژگی های PLGA و عوامل موثر بر عملکرد آن، سیستم های تزریقی طولانی اثر، روش های ساخت میکروسفرها، عوامل موثر بر بارگذاری و رهایش دارو و مکانیسم های دخیل در آزادسازی بررسی می شوند. همچنین نقش ویژگی های پلیمر در کنترل رهایش و چالش های مرتبط با طراحی و تولید این سامانه ها مورد بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

PLGA ، سیستمهای تزریقی طولانی اثر ، دارورسانی کنترل شده ، میکروسفرهای پلیمری ، رهایش دارو ، پلیمرهای زیست تخریب پذیر