نوآوری و تکنولوژی در مدیریت آموزشی: تحلیل موانع و الزامات کاربست اثربخش فناوری های آموزشی در نظام آموزش وپرورش ایران

تحول دیجیتال، مدیریت نظام های آموزشی را با فرصت ها و چالش های تازه ای مواجه کرده است. فناوری های آموزشی، سامانه های مدیریت یادگیری و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند موجب بهبود تصمیم گیری، افزایش کیفیت تدریس، توسعه یادگیری ترکیبی و تسهیل ارزشیابی شوند؛ اما بهره گیری اثربخش از این ظرفیت ها به مدیریت هدفمند نوآوری وابسته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل موانع و الزامات نوآوری و کاربست فناوری در مدیریت آموزشی و ارائه چارچوبی اجرایی برای نظام آموزش وپرورش ایران انجام شده است. روش پژوهش مروری–تحلیلی است و منابع مرتبط با مدیریت آموزشی، تحول دیجیتال، رهبری فناوری، پذیرش فناوری و شایستگی دیجیتال معلمان به صورت هدفمند بررسی و تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهند که نبود راهبرد دیجیتال منسجم، غلبه رویکرد تجهیزات محور، ضعف رهبری فناورانه، مقاومت سازمانی، ناکافی بودن آموزش های حرفه ای، نابرابری زیرساختی و ابهام در ضوابط اخلاقی و حفاظت از داده ها، مهم ترین موانع مدیریت نوآوری های آموزشی هستند. همچنین نگرش و خودکارآمدی دیجیتال معلمان، حمایت مدیران، فرهنگ همکاری، مشارکت کاربران در تصمیم گیری و تناسب فناوری با اهداف تربیتی، بر موفقیت برنامه های فناورانه اثر می گذارند. بر پایه یافته ها، چارچوب پیشنهادی پژوهش در پنج بعد رهبری و جهت گیری راهبردی، مدیریت منابع انسانی و توانمندسازی معلمان، فرهنگ نوآوری و مدیریت تغییر، زیرساخت و عدالت دیجیتال، و پایش و بهبود مستمر تنظیم شده است. نتیجه پژوهش نشان می دهد نوآوری فناورانه در آموزش وپرورش ایران زمانی پایدار و اثربخش خواهد بود که مدیران آموزشی از اجرای طرح های پراکنده و تجهیزات محور فاصله گرفته و فناوری را بر اساس نیازسنجی، مشارکت معلمان، اجرای آزمایشی، حمایت سازمانی و ارزیابی پیامدهای آموزشی مدیریت کنند.

کلیدواژه ها:

مدیریت آموزشی ، نوآوری آموزشی ، فناوری آموزشی ، تحول دیجیتال ، توانمندسازی معلمان