ارزیابی طلاق بائن در رویه قضایی ایران

در این پژوهش طلاق بائن در رویه قضایی کشورمان مورد بررسی قرار گرفته است. طلاق و آثار بعدی آن در حقوق خانواده از اهمیت خاصی برخوردار است. با بررسی حالات حقوقی می توان آثار مختص به طلاق بائن را شناخت و با بررسی این آثار متفاوت به شناخت دقیق تر احکام در مورد طلاق بائن دست یافت. طلاق بائن به عنوان یکی از مهم ترین طلاق ها در قانون مدنی ایران به حساب می آید که به موجب آن، زوج حق رجوع به زوجه را در مدت عده ندارد. این نوع طلاق آثار حقوقی گسترده ای بر حقوق و تکالیف زوجین، از جمله نفقه، ارث، حضانت و امکان ازدواج مجدد بر جای می گذارد. اگرچه قانون مدنی در مواد ۱۱۴۳ تا ۱۱۴۸ به تبیین اقسام و آثار طلاق بائن پرداخته است، اما رویه قضایی طی سال های اخیر با توسعه مفهوم طلاق قضایی، به ویژه در دعاوی ناشی از عسر و حرج، ترک انفاق و غیبت زوج نقش مهمی در تفسیر و اجرای این مقررات ایفا کرده است. نتایج نشان می دهد که رویه قضایی ایران به تدریج به سمت حمایت بیشتر از حقوق زنان و تفسیر موسع مقررات مربوط به طلاق بائن حرکت کرده است، هر چند هنوز در برخی زمینه ها اختلاف نظر میان دادگاه ها مشاهده می شود.

کلیدواژه ها:

طلاق بائن ، رویه قضایی ، قانون مدنی ، قانون حمایت خانواده ، ایران