بازاندیشی در طراحی تدریس با رویکرد علوم شناختی: یک پژوهش کیفی در آموزش ابتدایی

هدف: پژوهش حاضر با هدف بازاندیشی در طراحی تدریس با رویکرد علوم شناختی و بر اساس تجربه های زیسته معلمان مقطع ابتدایی انجام شد. با توجه به محدودیت های شناختی دانش آموزان و نقش طراحی آموزشی در یادگیری پایدار، این مطالعه تلاش دارد چگونگی به کارگیری اصول علوم شناختی در تدریس را از منظر معلمان بررسی کند. روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و با استفاده از تحلیل تماتیک انجام شد. مشارکت کنندگان شامل ۱۶ نفر از معلمان مقطع ابتدایی مدارس دولتی خوزستان بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته گردآوری و بر اساس الگوی شش مرحله ای براون و کلارک تحلیل شدند. برای افزایش اعتبار یافته ها، از بازبینی مشارکت کنندگان و هم اندیشی پژوهشگران استفاده شد. یافته ها: تحلیل داده ها به استخراج پنج تم اصلی منجر شد: توجه به محدودیت های شناختی دانش آموزان، مدیریت بار شناختی در تدریس، نقش توجه و تمرکز در یادگیری، استفاده از بازیابی فعال و چالش های اجرایی در پیاده سازی اصول شناختی. یافته ها نشان داد که معلمان، حتی بدون آموزش رسمی در حوزه علوم شناختی، به صورت شهودی از برخی اصول آن در طراحی تدریس استفاده می کنند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش نشان می دهد که تلفیق آگاهانه علوم شناختی با تجربه حرفه ای معلمان می تواند به طراحی تدریس موثرتر و یادگیری معنادارتر در دوره ابتدایی منجر شود. این امر ضرورت بازنگری در آموزش های ضمن خدمت و برنامه ریزی آموزشی را برجسته می سازد.

کلیدواژه ها:

علوم شناختی ، طراحی تدریس ، آموزش ابتدایی ، پژوهش کیفی ، تحلیل تماتیک