چگونه توانستم با کمک نقالی ایرانی، مشکل کم رویی و انزوای اجتماعی سارا، دانش آموز پایه چهارم ابتدایی، را کاهش دهم؟

پژوهش حاضر با هدف کاهش کم رویی و انزوای اجتماعی سارا، دانش آموز پایه چهارم ابتدایی، با استفاده از روش نقالی ایرانی انجام شد. روش پژوهش، اقدام پژوهی با رویکرد کیفی-کمی بود. سارا دانش آموزی ۱۰ ساله با مشکلات شدید کم رویی، عدم تمایل به مشارکت کلاسی، اجتناب از تماس چشمی و انزوای اجتماعی بود. مداخله در قالب ۸ جلسه ۴۵ دقیقه ای نقالی ایرانی طی دو ماه اجرا شد. جلسات شامل آشنایی با داستان های کهن، تمرین روایت گری، ایفای نقش و اجرای گروهی بود. داده ها از طریق مشاهده مستقیم، مصاحبه با معلم و والدین، و چک لیست رفتارهای اجتماعی جمع آوری شد. یافته ها نشان داد که پس از مداخله، سارا بهبود چشمگیری در تماس چشمی، مشارکت کلاسی، ابراز وجود و تعامل با همسالان نشان داد. همچنین، اضطراب اجتماعی او کاهش یافت و اعتمادبه نفس او در موقعیت های گروهی افزایش پیدا کرد. نتیجه گیری می شود که نقالی ایرانی به عنوان یک روش فرهنگی-هنری، می تواند در کاهش کم رویی و انزوای اجتماعی دانش آموزان موثر باشد و به عنوان یک راهکار عملی در اختیار معلمان قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اقدام پژوهی ، کم رویی ، انزوای اجتماعی ، نقالی ایرانی ، اعتمادبه نفس ، دانش آموز ابتدایی