معماری تعادل تکاملی در حکمرانی هوشمند زمین: تحلیل تئوریک-بازی در تعامل پذیری مکانی بین نهادی ذیل رژیم حقوقی قانون الزام

تصویب «قانون الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول» (۱۴۰۳)، نقطه گذار تاریخی نظام حقوقی ایران به سوی استقرار پارادایم «قطعیت مطلق مالکیت» است. با این وجود، موفقیت عملیاتی این قانون قویا در گرو تعامل پذیری مکانی و تبادل برخط داده ها میان دستگاه های اجرایی متولی و سازمان ثبت اسناد و املاک است. این پژوهش، برای نخستین بار، امتناع سازمانی از اشتراک گذاری داده های مکانی را نه به مثابه یک تخلف اداری، بلکه به عنوان یک «انتخاب عقلانی بیشینه ساز مطلوبیت» در بستر یک بازی غیرهمکارانه (Non-cooperative Game) کالبدشکافی می کند. با بهره گیری از «نظریه بازی های تکاملی» (Evolutionary Game Theory) و فرمول بندی معادله دینامیک رپلیکیتور (Replicator Dynamics)، رفتار بوروکراتیک نهادها شبیه سازی شد. یافته های تحلیلی اثبات می کند که اتکای صرف به ضمانت اجراهای تنبیهی قانون (بدون معماری مشوق های متقابل در کاداستر چندمنظوره)، لاجرم «احتکار اطلاعات» را به استراتژی پایدار تکاملی (ESS) سیستم بدل می سازد. در این راستا، مقاله با ارائه یک چارچوب «طراحی مکانیزم» (Mechanism Design) نشان می دهد که چگونه دستکاری هوشمندانه ماتریس پرداخت ها می تواند یک تعادل نش (Nash Equilibrium) برد-برد خلق نماید؛ تعادلی که در آن، جریان آزاد و هندسی اطلاعات (RRRs) خودکار شده و اعتبار قاطع اسناد رسمی را در برابر تعارضات حاکمیتی و مدنی تضمین می نماید.

کلیدواژه ها:

قانون الزام به ثبت رسمی (۱۴۰۳) ، نظریه بازی های تکاملی ، کاداستر چندمنظوره ، تعامل پذیری مکانی ، آنتروپی نهادی ، طراحی مکانیزم