روانشناسی زن در شعر فروغ فرخزاد

فروغ فرخزاد، یکی از برجسته ترین شاعران معاصر ایران، تصویری پیچیده و چندلایه از تجربه های زنانه را در شعر خود ارائه داده است. آثار او نه تنها از منظر ادبی بلکه از دیدگاه روانشناسی و ساخت هویت، جنسیت، و نقش های اجتماعی زنان حائز اهمیت هستند. این مقاله با بهره گیری از نظریه های روانشناختی به ویژه روانکاوی و فمینیسم روانشناختی به تحلیل شخصیت های زنی در اشعار فروغ می پردازد و نشان می دهد چگونه شعرهای او بازتاب دهنده مبارزه با محدودیت ها، بحران هویت، و تلاش برای آزادی و خودآگاهی است. روش پژوهش ما در این جستار به صورت کتابخانه و مبتنی بر ابزار تحلیلی و توصیفی است. یافته ها حاکی از آن است که زن در شعر فروغ نه تنها سوژه عشق و درد است، بلکه انسانی آگاه، فعال و در جستجوی خویشتن است.

کلیدواژه ها:

روانشناسی زن ، خودآگاهی ، فمینیسم ، هویت زنانه ، شعر معاصر ایران