ارزیابی نقش شهرسازی پایدار در کاهش اثرات تغییرات اقلیمی در شهرهای ایران با تاکید بر توسعه فشرده شهری

در دهه های اخیر تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از مهم ترین چالش های جهانی تاثیرات گسترده ای بر ساختارهای شهری، زیرساخت ها و کیفیت زندگی انسان ها گذاشته است. رشد سریع شهرنشینی، گسترش افقی شهرها و افزایش وابستگی به خودروهای شخصی موجب افزایش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای شده است. در این میان، رویکرد شهرسازی پایدار و به ویژه الگوی توسعه فشرده شهری به عنوان یکی از مهم ترین راهکارهای کاهش اثرات تغییرات اقلیمی مطرح شده است. هدف این پژوهش بررسی نقش شهرسازی پایدار در کاهش اثرات تغییرات اقلیمی در شهرهای ایران و تحلیل ظرفیت های توسعه فشرده شهری در این زمینه است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. نتایج نشان می دهد که اجرای اصول توسعه فشرده، افزایش تراکم، هوشمند ترکیب کاربری ها، ارتقای حمل ونقل عمومی و حفاظت از فضاهای سبز شهری می تواند نقش مهمی در کاهش اثرات منفی تغییرات اقلیمی داشته باشد. همچنین یافته ها نشان می دهد که شهرهای ایران به دلیل رشد نامتوازن و ضعف در برنامه ریزی یکپارچه نیازمند اصلاح ساختارهای مدیریتی و کالبدی هستند.

کلیدواژه ها:

شهرسازی پایدار ، توسعه فشرده ، تغییرات اقلیمی ، تاب آوری شهری ، برنامه ریزی شهری ، ایران