استفاده از گیاهان بومی در طراحی فضای سبز شهری مزایای اکولوژیکی و فرهنگی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 38

فایل این مقاله در 8 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

AGRIHAMAYESH10_055

تاریخ نمایه سازی: 14 شهریور 1405

چکیده مقاله:

استفاده از گیاهان بومی در طراحی فضای سبز شهری به عنوان یک رویکرد پایدار و سازگار با محیط زیست توجه بسیاری از طراحان منظر و برنامه ریزان شهری را به خود جلب کرده است. این مقاله به بررسی مزایای اکولوژیکی و فرهنگی استفاده از گیاهان بومی در فضاهای سبز شهری می پردازد. با توجه به چالش های زیست محیطی و تغییرات اقلیمی گیاهان بومی به دلیل سازگاری با شرایط محلی، کاهش نیاز به منابع آبی و افزایش تنوع زیستی گزینه ای ایده آل برای طراحی فضاهای سبز پایدار هستند. همچنین این گیاهان نقش مهمی در حفظ هویت فرهنگی و تاریخی مناطق ایفا می کنند. علاوه بر مزایای مذکور استفاده از گیاهان بومی در مقیاس شهری به ایجاد شبکه های اکولوژیکی پیوسته کمک می کند که می تواند پیوند بین زیستگاه های طبیعی باقی مانده در شهر و پیرامون آن را تقویت کند. این شبکه های سبز ضمن کاهش اثر جزیره گرمایی شهری، به عنوان کریدورهای حیات وحش عمل کرده و پویایی و سلامت کلی اکوسیستم شهری را ارتقا می بخشند. از منظر فرهنگی و اجتماعی گیاهان بومی با احیای خاطره جمعی و پیوند عاطفی ساکنان با طبیعت اصیل منطقه فراتر از صرفا نماد هویت عمل می کنند. این رویکرد می تواند زمینه ساز آموزش محیط زیست بین نسلی و تقویت حس مسئولیت پذیری شهروندان در قبال میراث طبیعی و فرهنگی شود که خود عاملی برای انسجام اجتماعی و پایداری بلندمدت تلقی می گردد. در نهایت موفقیت و تعمیم این رویکرد نیازمند یک چارچوب برنامه ریزی و مدیریت یکپارچه است که در آن سیاست گذاری های حمایتی، توسعه دانش فنی و مشارکت ذینفعان محلی همسو شده باشد. ترویج این پارادایم در طراحی شهری سرمایه گذاری هوشمندی برای آینده ای است که در آن پایداری اکولوژیکی و اصالت فرهنگی اساس کیفیت زندگی و تاب آوری شهرها را تشکیل می دهند. همچنین می توان بر نقش زیرساخت سبز شهری مبتنی بر گیاهان بومی در تاب آوری شهری تاکید بیشتری کرد. پژوهش ها نشان می دهند که شبکه های اکولوژیکی شهری متکی بر گونه های بومی نه تنها خدمات اکوسیستمی را افزایش می دهند، بلکه هزینه های بلندمدت نگهداری را تا شصت درصد نسبت به فضاهای سبز متعارف کاهش می دهند (Fowler et al., ۲۰۲۳). همچنین این فضاها به عنوان کلاس های درس زنده عمل کرده و آموزش محیط زیست غیررسمی را تسهیل می کنند (Khan et al., ۲۰۲۱).

نویسندگان

بابک غفورپور

مهندسی منابع طبیعی گرایش محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز