بازتعریف شهر هوشمند و سالم از طریق تحلیل دسترسی پذیری فضاهای سبز شهری

فضاهای سبز شهری به عنوان بخشی کلیدی از زیرساخت های سبز و فضاهای باز عمومی نقش تعیین کننده ای در ارتقای سلامت عمومی و بهبود بهزیستی شهروندان ایفا می کنند. با توجه به تاکید سازمان جهانی بهداشت بر نقش این فضاها در سلامت همگانی، ایجاد فضاهای سبز دسترسی پذیر، فراگیر و با توزیع عادلانه، یکی از ارکان اصلی در توسعه شهرهای هوشمند و سالم محسوب می شود. اگرچه مطالعات گسترده ای در دهه های اخیر به واکاوی مزایای بیوفیلیک و ابعاد مختلف فضاهای سبز پرداخته اند اما با وجود تمرکز بر مفاهیمی نظیر عدالت زیست محیطی همچنان یک چارچوب مفهومی منسجم و عملیاتی که پیوند میان دسترسی پذیری فراگیر و «پارادایم شهر هوشمند» را تبیین کند وجود ندارد. پژوهش حاضر با هدف پر کردن این خلاء پژوهشی به مرور انتقادی و سنتز پیشینه تحقیقاتی در حوزه دسترسی پذیری فضاهای سبز می پردازد. این مطالعه نه تنها پتانسیل های بالقوه این فضاها را بازشناسی می کند بلکه با ارائه یک فرآیند عملیاتی و تعریفی علمی از دسترسی پذیری، بستری را برای تامل در راهکارهای طراحی و برنامه ریزی شهری فراهم می آورد. یافته های این پژوهش در راستای گذار از دیدگاه های سنتی به سمت مدل های طراحی مبتنی بر شمولیت، جهت تبدیل چشم اندازهای شهری به محیط های هوشمند سالم و عدالت محور ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

دسترسی پذیری ، فراگیر بودن ، شهر هوشمند و سالم ، فضای سبز شهری ، عدالت زیست محیطی