فضاهای آبی-سبز شهری و آرامش روان مروری جامع بر کاهش آلودگی صوتی و تلفیق درک حسی

شهرنشینی شتابان در جهان و به ویژه در کلان شهرهای ایران مانند تهران، مشهد، اصفهان، تبریز و شیراز، منجر به افزایش چشمگیر آلودگی صوتی و به مخاطره افتادن سلامت روان شهروندان شده است. این مطالعه مروری با ارزیابی انتقادی اثر بخشی فضاهای آبی-سبز شهری در کاهش آلودگی صوتی و بهبود تجارب آرامش بخش تدوین شده است. ابتدا این پژوهش به بررسی عوامل گوناگون موثر بر درک آرامش شهری می پردازد. این عوامل شامل تعامل میان مناظر صوتی طبیعی و انسان ساخت، اصالت محیط های بصری و ویژگی های شنیداری منحصر به فرد فعالیت های انسانی هستند. با اتخاذ رویکردی مروری کاربردی، روش های عینی و ذهنی ارزیابی آرامش بررسی شده و متناسب با چالش های خاص ایران نظیر بحران کم آبی، طراحی باغ های ایرانی و ویژگی های رفتاری شهروندان بومی سازی گردیده اند. این مقاله با تغییر پارادایم از پیشگیری انفعالی از «نویز» به «مواجهه فعال با آرامش» راهکارهایی اجرایی برای طراحان و مدیران شهری ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آرامش ، چشم انداز صوتی ، فضاهای آبی سبز شهری ، درک محیطی صوتی