بررسی اثر جلبک دریایی و نیترات پتاسیم بر رشد عملکرد و کیفیت میوه فلفل دلمه ای در شرایط گلخانه ای

این آزمایش در سال ۱۴۰۳-۱۴۰۴ به صورت فاکتوریل در قالب طرح پایه بلوک های کاملا تصادفی با ۳ تکرار اجرا شد. عامل اول شامل جلبک دریایی در چهار سطح شاهد (عدم کاربرد جلبک دریایی)، نصف، توصیه و دوبرابر (توصیه) و عامل دوم نیترات پتاسیم در چهار سطح شاهد (عدم کاربرد نیترات پتاسیم)، نصف، توصیه و دو برابر (توصیه) بود. نتایج نشان داد که هر دو نهاده توانستند صفات رشد رویشی شامل وزن تر و خشک بوته را نسبت به شاهد به طور معنی داری افزایش دهند؛ به طوری که جلبک دریایی در سطح دو برابر توصیه و نیترات پتاسیم در حد توصیه بالاترین مقدار وزن تر میوه و بوته (۱۹۴/۶ گرم و ۵۲۹/۴ گرم) و وزن خشک (۹۰۷ گرم) را تولید کرد. در ویژگی های مرتبط با کیفیت میوه نیز جلبک دریایی و نیترات پتاسیم باعث کاهش اسیدیته قابل تیتراسیون و افزایش روشنایی رنگ شدند. بیشترین افزایش روشنایی رنگ (۴۷/۵) مربوط به جلبک دریایی در سطح دو برابر توصیه بود. مهم ترین یافته پژوهش نشان داد که عملکرد میوه در بوته نیز تحت تاثیر مثبت هر دو نهاده قرار گرفت؛ به طوری که جلبک دریایی در سطح دو برابر توصیه و نیترات پتاسیم در حد توصیه بیشترین عملکرد ۱/۷۲ کیلوگرم را ایجاد کردند. با این حال افزایش مصرف نیترات پتاسیم به دو برابر توصیه موجب کاهش عملکرد شد، در حالی که جلبک دریایی بیشترین عملکرد را در همین سطح نشان داد. بنابراین نقش محرک های زیستی موجود در جلبک دریایی در تقویت رشد و افزایش پایداری عملکرد نسبت به نیترات پتاسیم برجسته تر بود. در مجموع کاربرد جلبک دریایی به ویژه در سطح دو برابر توصیه شده می تواند به عنوان یک عامل کارآمد برای افزایش رشد و عملکرد فلفل دلمه ای در شرایط گلخانه پیشنهاد شود.

کلیدواژه ها:

پتاسیم ، تغذیه ، جلبک دریایی ، فلفل دلمه میوه