پتروگرافی و ژئوشیمی کانی های پلاژیوکلاز و آمفیبول سنگهای آتشفشانی جاده هراز

آتشفشان دماوند به عنوان بلندترین قله آتشفشانی ایران و خاورمیانه در فاصله حدود ۵۰ کیلومتری شمال شرقی تهران قرار دارد. سنگهای منطقه شامل الیوین بازالت، تراکی آندزیت و تراکی آندزیت بازالتی بوده و عمده ترین فاز کانیایی در این سنگها شامل پلاژیوکلاز، پیروکسن، الیوین آیدنگزیتی می باشد. بررسیهای میکروسکوپی حاکی از وجود بافت هایی مانند هیالو میکرولیتیک پورفیریک، گلومروپورفیری و حفره دار در این سنگها می باشد. وجود عوامل غیر تعادلی در سنگهای منطقه (مانند بافت غربالی پلاژیوکلازها، منطقه بندی ترکیبی نوسانی و معکوس پلاژیوکلازها، اپاسیته شدن آمفیبول ها و وجود قطعات بیگانه سنگ) حکایت از عدم تعادل بین مذاب – بلور داشته و نشان می دهد که فرآیندهای تحول ماگمایی در سیستم ترمودینامیکی باز صورت گرفته است. بررسی این بافت ها گویای این مطلب می باشد که اختلاط ماگمایی، به همراه تبلور بخشی نقش مهمی را در تحول و تکوین سنگهای منطقه داشته و تحولات گدازه های منطقه عمدتا بر اثر تبلور در فشارهای مختلف، تزریق ماگمای داغ و با ترکیب مشابه به درون مخازن و اختلاط با ماگمای درون مخزن رخ داده است. بر اساس محاسبات ترمومتری کانی های پلاژیوکلاز سنگ های منطقه در فشار حدود ۲.۵ تا ۱۸ کیلوبار و دما حدود ۷۵۰ تا ۱۲۰۰ درجه سانتیگراد تبلور یافته اند.

کلیدواژه ها:

پتروگرافی ، پلاژیوکلاز ، اختلاط ، البرز مرکزی ، جاده هراز ، ایران