نقش انتخاب طبیعی در تکامل ژن های مرتبط با سازگاری انسان به محیط های فوق العاده

انتخاب طبیعی یکی از اصلی ترین عوامل تحریک کننده تکامل در انسان است که در سازگاری جمعیت ها با محیط های خاص مانند ارتفاعات بلند، سرماهای شدید، بیابان های خشک و نواحی با نور خورشید شدید تاثیر زیادی دارد. در چنین شرایطی، فشارهای انتخابی قوی منجر به تغییرات گسترده ای در آلل های ژن هایی شده است که با متابولیسم اکسیژن، تنظیم دما، تعادل آب و نمک، و ایمنی در برابر اشعه فرابنفش مرتبط می باشند. بررسی های ژنومی اخیر نشان می دهند که سازگاری انسان به شرایطی نظیر کمبود اکسیژن در فلات تبت، از طریق تغییراتی در ژن هایی چون EPAS۱ و EGLN۱ اتفاق افتاده که با مسیرهای فیزیولوژیکی هیپوکسی در ارتباط اند. علاوه بر این، در نواحی قطبی، انتخاب طبیعی موجب افزایش فراوانی آلل های مرتبط با سوخت و ساز چربی در ژن هایی مانند FADS گردیده است. سازگاری به مناطق گرم و خشک همچنین با تغییرات در ژن های مرتبط با عرق ریزی، تنظیم دما و عملکرد کلیه ها همراه می باشد. این مقاله با نگاهی به شواهد ژنومی و انسان شناسی، مکانیسم های ژنتیکی تطابق انسان با محیط های فوق العاده را تحلیل کرده و تاثیر انتخاب طبیعی را بر ایجاد تنوع جمعیتی انسان بررسی می کند. تمرکز عمده بر روی ژن های مهم، مسیرهای زیستی و نتایج تکاملی این سازگاری ها خواهد بود.

کلیدواژه ها:

انتخاب طبیعی ، محیط های فوق العاده ، تعامل ژن و محیط ، تکامل تطبیقی ، سازگاری با مناطق گرم و خشک