تاثیر مهارت های اشتغال پذیری بر ظرفیت ریسک پذیری و گرایش به کارآفرینی دانش آموختگان علوم ورزشی

مقدمه کارآفرینی در دهه های اخیر به عنوان یکی از موثرترین راهبردها برای توسعه اقتصادی، ایجاد اشتغال پایدار و ارتقای نوآوری مورد توجه گسترده قرار گرفته است (شین و ونکاتارامان، ۲۰۰۰). در شرایطی که بازار کار رسمی با محدودیت های ساختاری، کاهش ظرفیت جذب و افزایش رقابت مواجه است، نقش کارآفرینی به ویژه در میان دانش آموختگان دانشگاهی اهمیت فزاینده ای یافته است (سازمان همکاری و توسعه اقتصادی، ۲۰۱۹). این وضعیت در رشته علوم ورزشی برجسته تر است؛ زیرا دانش آموختگان این حوزه علی رغم برخورداری از دانش تخصصی و مهارت های عملی متنوع با کمبود فرصت های شغلی پایدار در بخش دولتی و سازمان یافته مواجه اند و ناگزیر به جست وجوی مسیرهای شغلی جایگزین و نوآورانه هستند (جکسون، ۲۰۱۶). پژوهش های متعدد نشان داده اند که موفقیت در کارآفرینی صرفا وابسته به دانش تخصصی یا سرمایه مالی نیست، بلکه مجموعه ای از مهارت های حرفه ای و ویژگی های روان شناختی در شکل گیری رفتارهای کارآفرینانه نقش دارند (مک مولن و شفرد، ۲۰۰۶). در این میان، مهارت های اشتغال پذیری به عنوان یکی از مفاهیم کلیدی آموزش عالی و توسعه منابع انسانی نقش بنیادینی در آمادگی افراد برای ورود موثر به بازار کار ایفا می کنند (یورک، ۲۰۰۶). مهارت های اشتغال پذیری شامل توانایی هایی نظیر ارتباط موثر، حل مسئله، مدیریت زمان، تفکر انتقادی، کار تیمی و انعطاف پذیری هستند که نه تنها شانس استخدام را افزایش می دهند بلکه افراد را برای فعالیت در محیط های پویا و نامطمئن آماده می سازند (فوگیت و همکاران، ۲۰۰۴). از سوی دیگر، ظرفیت ریسک پذیری یکی از مولفه های اساسی شخصیت کارآفرینانه محسوب می شود و به توانایی فرد در پذیرش عدم قطعیت، تصمیم گیری در شرایط مبهم و اقدام در موقعیت هایی با پیامدهای نامطمئن اشاره دارد (جکسون، ۲۰۱۶). نظریه های روان شناختی نشان می دهند که ریسک پذیری یک ویژگی ایستا و ذاتی نیست بلکه ظرفیتی قابل توسعه است که می تواند تحت تاثیر آموزش، تجربه و افزایش خودکارآمدی تقویت شود. در حوزه کارآفرینی پژوهش ها حاکی از آن اند که افراد ریسک پذیر، فرصت ها را بیش از تهدیدها برجسته می بینند و تمایل بیشتری به نوآوری و ایجاد کسب وکارهای جدید دارند (مک مولن و شفرد، ۲۰۰۶). در کنار این عوامل، گرایش به کارآفرینی به عنوان یک سازه نگرشی و انگیزشی بیانگر تمایل فرد به شناسایی فرصت ها، پذیرش ریسک و اقدام برای راه اندازی فعالیت های نوآورانه است (آجزن، ۱۹۹۱). بر اساس نظریه رفتار برنامه ریزی شده، گرایش به کارآفرینی تحت تاثیر نگرش فرد نسبت به کارآفرینی، کنترل رفتاری ادراک شده و هنجارهای ذهنی شکل می گیرد و می تواند پیش بینی کننده رفتار واقعی کارآفرینانه باشد (هیسریچ و پیترز، ۲۰۰۲). مطالعات اخیر نشان می دهند که مهارت های اشتغال پذیری و ظرفیت ریسک پذیری از مهمترین پیش بین های گرایش به کارآفرینی در میان دانش آموختگان دانشگاهی هستند (سانچز، ۲۰۱۱). با وجود اهمیت این متغیرها، مرور ادبیات پژوهش نشان می دهد که اغلب مطالعات به بررسی روابط دو متغیره میان مهارت های اشتغال پذیری، ریسک پذیری و گرایش به کارآفرینی پرداخته اند و پژوهش هایی که نقش میانجی ریسک پذیری را در رابطه بین مهارت های اشتغال پذیری و گرایش به کارآفرینی بررسی کنند به ویژه در حوزه علوم ورزشی محدود هستند (جکسون، ۲۰۱۶). این خلا پژوهشی ضرورت انجام مطالعه ای جامع را برجسته می سازد. از این رو هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر مهارت های اشتغال پذیری بر گرایش به کارآفرینی با تاکید بر نقش میانجی ظرفیت ریسک پذیری در میان دانش آموختگان علوم ورزشی بود.

کلیدواژه ها:

مهارت های اشتغال پذیری ، گرایش به کارآفرینی ، ریسک پذیری