بررسی تاثیر فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی بر فرسودگی والدینی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی بر فرسودگی والدگری مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی است. طرح پژوهش حاضر به صورت نیمه تجربی و از نوع طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل اجرا گردید. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی تشکیل داد، نمونه پژوهش به شیوه ی هدفمند- در دسترس براساس ملاک ورود و خروج انتخاب شدند، بدین منظور تعداد ۳۰ نفر از مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی به شیوه ی تصادفی (از نوع قرعه کشی)، در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر)، جایگزین شدند، ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه فرسودگی والدگری رزکام، بریاندا و میکویژاک (۲۰۱۸) و شرکت کنندگان گروه آزمایش تحت مداخله فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی رستیو و بوگلز (۲۰۱۳)، قرار گرفتند. این برنامه مشتمل بر ۸ جلسه ۱۲۰ دقیقه ای بود. داده های پژوهش توسط آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیری و چندمتغیری و در محیط نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که مقدار F برای متغیر فرسودگی والدگری، ۷۲/۵۶ به دست آمد که در سطح معنی دار ۰۵/۰ P < بود، بنابراین اظهار نمود آموزش فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی باعث کاهش فرسودگی والدگری در گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل شده است. در نتیجه اثر درمان فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی بر کاهش فرسودگی والدگری گروه آزمایش در دوره پیگیری یک ماهه تداوم داشته است.

کلیدواژه ها:

فرزندپروری مبتنی بر ذهن آگاهی ، فرسودگی والدگری ، اختلال نارسایی توجه-بیش فعالی