تحلیل الگوی ترکیب بندی های عکاسانه دیوید هاکنی با محوریت گفتمان چند بعدی تئو فان لیوون

پژوهش حاضر به تحلیل ابعاد گفتمانی و طراحی در ترکیب بندی های عکاسانه دیوید هاکنی (۱۹۳۷)، هنرمند معاصر بریتانیایی و یکی از برجسته ترین نقاشان و گرافیست های جهان می پردازد. هاکنی در آثار خود با بهره گیری از ترکیب چشم اندازهای چندگانه، مدهای دیداری متداخل و الگوهای فضایی چندلایه، تجربه ای متفاوت از بازنمایی تصویر و تعاملات روزمره ارائه می دهد. این پژوهش با هدف واکاوی شیوه های معنی سازی در قالب های تصویری چندبعدی و در راستای تبیین ظرفیت های معنی شناختی آثار هاکنی انجام شده است. چارچوب نظری آن بر پایه نظریه گفتمان چند بعدی تئو ون لیوون (۱۹۴۷)، زبان شناس نشانه شناس اجتماعی و پژوهشگر حوزه چندرسانه ای شکل گرفته است؛ نظریه ای که گفتمان و طراحی را به عنوان دو سازوکار بنیادین در نظم بخشی معنی دیداری در نظر می گیرد. بر این اساس این پژوهش به این پرسش می پردازد که «دیدگاه تئو فان لیوون رابطه بین طراحی دیداری و گفتمان های فرهنگی در الگوهای ترکیب بندی هاکنی را چگونه تحلیل می کنند؟» این مطالعه با روش کیفی و به شیوه توصیفی-تحلیلی انجام شده است و بر پایه تحلیل نمونه های از پیش تعیین شده انجام می شود. داده ها از طریق منابع کتابخانه ای، جست وجوهای اینترنتی و مشاهده مستقیم آثار گردآوری شده اند. یافته ها نشان می دهند که هاکنی از طریق طراحی دیداری چندلایه موفق به بازنمایی معنی پیچیده در بستر فرهنگی شده است همچنین انتظار می رود که همنشینی عناصر دیداری و لایه های طراحی در این آثار زمینه ساز معنی های چندلایه باشد که تنها در پرتو نظریه گفتمان چندبعدی ون لیوون قابل تفسیر است.

کلیدواژه ها:

دیوید هاکنی ، تئو فان لیوون ، گفتمان چند بعدی ، مدهای ارتباطی ، طراحی چند لایه