امنیت غذایی و پایداری کشاورزی در اتحادیه اروپا و ایران؛ تحلیلی بر چارچوب تهدیدها، سیاست ها و راهکارهای تاب آوری غذایی

امنیت غذایی یکی از چالش های بنیادین قرن بیست و یکم است که در هم تنیدگی با بحران های اقلیمی، اقتصادی و ژئوپولیتیکی، ابعاد پیچیده ای یافته است. اتحادیه ی اروپا با اتخاذ رویکردی جامع در قالب راهبرد مزرعه تا سفره (Farm to Fork) و بازطراحی سیاست مشترک کشاورزی ۲۰۲۳-۲۰۲۷ (CAP) کوشیده است تعادلی میان سه بعد اساسی امنیت غذایی - دسترسی، پایداری و سلامت تغذیه - برقرار کند. در مقابل ایران با وجود ظرفیت های طبیعی و اقلیمی گسترده همچنان با چالش هایی نظیر کمبود منابع آب، وابستگی به واردات نهاده ها، تغییر اقلیم و ناکارآمدی ساختار سیاست گذاری غذایی مواجه است. هدف این مقاله تحلیل تطبیقی نظام های سیاستی و زیست محیطی اتحادیه اروپا و ایران در راستای دستیابی به امنیت غذایی پایدار است. روش پژوهش مروری-تحلیلی است و بر اساس منابع رسمی اتحادیه ی اروپا (European Commission, JRC, EEA)، پژوهش های آلمانی (IDOS, bpb) و مطالعات فارسی تدوین شده است. نتایج نشان می دهد که موفقیت اتحادیه اروپا در پایداری غذایی ناشی از تلفیق نظام مند سیاست های کشاورزی، اقلیمی و اجتماعی است در حالی که ایران همچنان در مرحله ی خودکفایی کمی باقی مانده است.

کلیدواژه ها:

امنیت غذایی ، پایداری ، کشاورزی ، سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا ، ایران ، راهبرد مزرعه تا سفره