آشتی دادن کشاورزی و طبیعت وحشی ادغام همزیستی انسان و حیات وحش در چارچوب تقسیم و صرفه جویی در زمین

زمین به طور سنتی برای حفاظت از تنوع زیستی مورد استفاده قرار گرفته است؛ با این حال، این رویکرد به خودی خود موفق نبوده و نیاز به یک استراتژی مکمل در مناظر تحت سلطه انسان دارد. اشتراک زمین درگیری های انسان و حیات وحش در زمینه اشتراک زمین شایع است جایی که حیات وحش با محصولات کشاورزی یا دام ها همزمان وجود دارد اما تعاملات ناشی از آن بر رفاه صاحبان زمین تاثیر منفی می گذارد و در نهایت مانع همزیستی می شود. بنابراین اشتراک واقعی زمین تنها در صورتی موثر است که همزیستی نیز به عنوان یک هدف نهایی در نظر گرفته شود. ما ادبیات مربوط به اشتراک زمین را بررسی کردیم و دریافتیم که درگیری ها هنوز راه خود را به چارچوب اشتراک زمین احفظ زمین پیدا نکرده اند و حیات وحش و انسان ها بدون همزیستی در یک فرآیند پویا همزمان رخ می دهند. برای اجرای موفقیت آمیز رویکرد اشتراک، زمین ابتدا باید به شکست خود در ادغام مجموعه آثار مربوط به درگیری های انسان و حیات وحش در چارچوب اذعان کنیم و برای پیاده سازی رویکردهای چند رشته ای از علوم اکولوژیکی، اقتصادی و جامعه شناسی برای غلبه و جلوگیری از درگیری ها تلاش کنیم. ما استفاده از مدل تحول درگیری با استفاده از سطوح درگیری را برای درک علل قابل مشاهده و ریشه دار درگیری ها به عنوان فرصت هایی برای ایجاد پویایی حل مسئله در مناظر اجتماعی اکولوژیکی آسیب دیده پیشنهاد می کنیم. آشتی دادن کشاورزی و طبیعت با هدف گذاری برای گذار به مناظری که واقعا به دلیل همزیستی، فضا را به اشتراک می گذارند امکان پذیر است.

کلیدواژه ها:

همزیستی ، حل تعارضات ، مناظر تحت سلطه انسان ، اشتراک گذاری زمین ، مزارع دوستدار حیات وحش